Jak co roku na przełomie zimy i wiosny, gdy wiatr przesuszy wierzchnią warstwę gleby, istnieje zagrożenie pożarowe z powodu wypalania łąk, nieużytków i terenów chronionych. Jest to zjawisko typowo polskie, nie mające miejsca w Europie Zachodniej. Dlatego też na łamach prasy i na szkoleniach przestrzegamy społeczeństwo przed zagrożeniami wynikającymi z wypalania roślinności. W ciągu jednego miesiąca w skali kraju takich pożarów spowodowanych przez nierozważnych i bezmyślnych ludzi jest bardzo dużo. Niektórzy tłumaczą swoje postępowanie chęcią użyźniania gleby lub odstraszania dziczyzny z użytków rolnych. Były przypadki podpalania trzciny wokół jezior i nierozsądnego niszczenia miejsc chronionych prawnie, ważnych dla dzikiego ptactwa.

Tags: łąki

Tags: publicystyka , reportaż , rynek mięsa , rynek wołowiny , USA

    Gospodarowanie na łąkach i pastwiskach ma na celu dostarczenie zwierzętom gospodarskim wartościowej i zdrowej paszy. Jej jakość powinna pokryć potrzeby zwierząt wynikające z ich cech gatunkowych, rasowych, wieku, a także poziomu wydajności. Dlatego sposób gospodarowania użytkami zielonymi, ukierunkowany jest w stronę optymalnego pokrycia potrzeb żywieniowych zwierząt.

    Mimo obniżającej się na przestrzeni lat powierzchni użytków zielonych w całej puli użytków rolnych w Polsce (Tab. 1), wciąż niezbędna jest zielonka pozyskiwana na cele paszowe.
    Obecnie zielonki wykorzystywane są najczęściej w postaci siana, kiszonki i sianokiszonki, w mniejszym zakresie (4-8%) jako pasza do bezpośredniego skarmiania zwierząt lub do produkcji suszu. Bez względu jednak na sposób wykorzystania zielonki niezmiernie ważne jest uzyskanie dobrego plonu, a tym samym dobrej jakościowo paszy.

    Jesienią ubiegłego roku na łamach tego czasopisma przedstawiliśmy Państwu robota udojowego VMS produkcji firmy DeLaval, który zaczął być wprowadzany do Polski (Hodowca Bydła, nr 11/2007). Kolejnymi urządzeniami do automatycznego doju krów są roboty T!TAN, które obecnie również oferowane są polskim producentom mleka w sieci dystrybucyjnej firmy WestfaliaSurge.

    W systemach z robotami wszystkie czynności udojowe przy zwierzęciu wykonują automaty. Zostały więc zautomatyzowane ostatnie czynności, które nawet w najnowocześniejszej hali udojowej muszą być wykonywane przez człowieka. Są to: czyszczenie strzyków, oddzielenie pierwszych (zanieczyszczonych) strug mleka, przedudojowy masaż wymienia oraz zakładanie kubków udojowych na wymię. Człowiek nie ma więc żadnego bezpośredniego wpływu na zwierzę i przebieg doju. W oborze jest jednak nadal niezbędny, tylko zmieniła się jego rola. W programie zarządzającym stadem powinien śledzić i analizować wszystkie informacje dotyczące krów, powinien szybko i prawidłowo reagować na wszystkie nieprawidłowości i alarmy.

    Obok silosów lub bel z sianokiszonką pokaźna sterta sprasowanej słomy przeznaczonej do ścielenia. Obora z wolnostanowiskowym systemem utrzymania bydła mlecznego na głębokiej ściółce. Czy potrzeba czegoś więcej do pełni szczęścia właściciela nowoczesnego gospodarstwa mlecznego ? Tak, do szczęścia potrzebny jest jeszcze odpowiedni sprzęt, który ułatwi rozprowadzenie zbelowanej lub skostkowanej słomy w pomieszczeniu dla bydła.

    W coraz większej liczbie gospodarstw nastawionych na towarową produkcję mleka rośnie znaczenie przywiązywane do komfortu i dobrego samopoczucia krów. Co zaś innego jest w stanie zapewnić krowom wysoki komfort, jeśli nie wygodne podłoże legowiskowe oraz możliwość swobodnego poruszania się na danym obszarze? 
    Zarówno wygodne legowiska, jak też swoboda spacerowania i wyboru miejsca do leżenia są domeną obór z wolnostanowiskowym systemem utrzymania bydła. Liczba takich obór w naszym kraju systematycznie rośnie.

    Wstąpienie Polski w struktury Unii Europejskiej zobligowało nasz kraj do wzmożonych działań na rzecz dostosowania wielu dziedzin gospodarki, w tym również rolnictwa do jednolitego rynku europejskiego. Dla polskich gospodarstw oznacza to nie tylko wzrost konkurencyjności wytwarzanych produktów, ale również konieczność spełnienia wielu warunków wynikających z prawa europejskiego, a odnoszących się do higieny produkcji, ochrony środowiska, dobrostanu zwierząt oraz bezpieczeństwa żywności.

Światowy chów bydła nastawiony jest na kilka typów użytkowych w zależności od kraju, w którym jest ono hodowane. Jednak charakter dzisiejszego bydła zawdzięczamy historycznemu zapotrzebowaniu na dany typ użytkowy. Bydło utrzymywane jest w każdej szerokości geograficznej na kuli ziemskiej, całą populację szacuje się na około 1,5 miliarda sztuk, z czego około 150 milionów sztuk to zebu.

    Jednak z roku na rok populacja bydła zmniejsza się. Przykładowym krajem może być Francja, gdzie od pięciu lat obserwuje się spadek liczebności stad, w 2002 roku pogłowie szacowano na około 20,5 mln sztuk, w 2006 roku populacja liczyła około 19,2 mln sztuk. 
    Jak podają autorzy francuscy (tabela 1) praktycznie we wszystkich kategoriach grupowych bydła mlecznego widoczny jest spadek liczebności populacji. Jest to związane z jednej strony z pracami hodowlanymi mającymi zwiększyć wydajność krów, a z drugiej strony limitami, jakie narzucają hodowcom przyznane kwoty mleczne.
    Roczniki francuskie podają, że cała populacja bydła mlecznego i mięsnego dorosłego liczy około 8 mln sztuk, z czego bydło mleczne stanowi około 3,9 mln sztuk. Szacowana produkcja mleka w skali kraju to 237-239 mln hektolitrów. 

    Rynek mleka należy do podstawowych rynków rolno-spożywczych w Polsce. Obecnie, gdy nasz kraj jest już członkiem Unii Europejskiej, nabiera on w polskiej gospodarce żywnościowej znaczenia priorytetowego i strategicznego. Dzieje się tak, dlatego, że jest to rynek odznaczający się wysoką jakością produktów mlecznych, które wytwarzane są z surowca w czystym środowisku ekologicznym, w warunkach spełniających wysokie wymagania higieniczno-weterynaryjne, dodatkowo przy użyciu nowoczesnych technologii. Polskie produkty mleczne zyskały wysokie uznanie na rynku europejskim, są konkurencyjne nie tylko pod względem jakościowym, ale także cenowym1. Dla rolników mleko jest jedynym produktem wnoszącym comiesięczne przychody do gospodarstwa.

    Obecnie zbliżamy się do trzeciej rocznicy naszej unijnej akcesji, postrzeganej początkowo jako zagrożenie dla rolnictwa. Widać jednak, że wystąpiło szereg korzystnych zjawisk w sektorze mleczarskim po stronie surowcowej jak i produktowej, takich jak:

    Jeszcze kilka lat temu w przemyśle przetwórczym mleka największą rolę przywiązywano do zawartości tłuszczu w mleku. Obecnie intensywnie prowadzona produkcja wyrobów mleczarskich oraz zapotrzebowanie na asortymenty wysokiej jakości i o odpowiednim smaku, powodują, że podstawowym wykorzystywanym składnikiem mleka stało się białko.

    Od wielu lat prowadzone są badania nad ustaleniem zależności między obecnością różnych markerów genetycznych a cechami produkcyjnymi zwierząt. Terminem markery genetyczne określa się cechy jakościowe organizmu (zauważalne w fenotypie osobnika), które podlegają dziedziczeniu według prawa Mendla. Marker genetyczny sam nie wpływa na poziom cechy ilościowej, jest tylko z nią związany przez zlokalizowanie, w tym samym chromosomie, genów wyznaczających marker i selekcjonowaną cechę ilościową. Obecnie badane są współzależności między cechami produkcyjnymi a dziedziczną różnorodnością genów. Mają one na celu znalezienie ewentualnych markerów genetycznych cech mleka, pożądanych dla hodowcy.