Rośliny motylkowe wieloletnie odgrywają ważną rolę jako czynnik podnoszący żyzność gleb. Rośliny te bez żadnych nakładów ze strony rolnika, przyczyniają się do podniesienia żyzności gleby, wzbogacając ją w azot. Po sobie pozostawiają duże ilości masy organicznej zasobnej w składniki pokarmowe, w postaci resztek pożniwnych (Tab.1). Doskonale ocieniają glebę, co przeciwdziała niszczeniu jej struktury oraz likwiduje chwasty. Uprawa roślin wieloletnich na terenach falistych zapobiega erozji. Liczne doświadczenia zagraniczne i krajowe wykazują, że obecność wieloletnich motylkowych i ich mieszanek z trawami w płodozmianie, wpływa na zwiększenie plonu roślin jednorocznych oraz na zwiększenie efektywności nawożenia mineralnego i poprawę warunków sanitarnych.

    Na glebach dobrych należy preferować gatunki o wysokich możliwościach produkcyjnych: lucernę mieszańcową i koniczynę czerwoną. Problemem jest zwiększenie powierzchni motylkowych drobnonasiennych na glebach lżejszych. 
 
Lucerna
Spośród roślin motylkowych w naszym kraju najwyższą wydajnością białka z jednostki powierzchni wyróżnia się lucerna. Pomimo tak wysokiej wartości pokarmowej, lucerna nie jest u nas jeszcze tak popularna, jak być powinna. Na pytanie, którą z roślin pastewnych wybrać – lucernę czy koniczynę, trudno jest jednoznacznie odpowiedzieć. Warunkiem uzyskania zadawalających plonów grupy roślin motylkowych drobnonasiennych jest wiedza i umiejętności rolnika. W żadnym innym gatunku nie występuje tak duża zmienność plonowania jak u wieloletnich motylkowych. Wśród fachowców panuje opinia, że czyste zasiewy motylkowatych (100 procent) nie są wskazane, bo szybko się zachwaszczają i w przypadku suszy wypadają. Z kolei najnowsze badania naukowców z UPT Bydgoszcz dowodzą o możliwościach przedłużenia możliwości użytkowania lucerny do 4-5 lub więcej przez podsiew przerzedzonej plantacji odpowiednim gatunkiem trawy. Jednak plony lucerny ulegają w poszczególnych latach mniejszym wahaniom niż plony koniczyny. Lucerna znosi dobrze suszę i mrozy. Mimo większego zapotrzebowania wody na wyprodukowanie 1 kg suchej masy niż koniczyna, lucerna dzięki specyficznemu systemowi korzeniowemu potrafi pobierać wodę (zwłaszcza w II i III roku po zasiewie) z głębszych warstw gleby. Użytkowanie lucerny powinno trwać przez okres jej wysokiego plonowania tj. 2-3 lata (nie licząc roku siewu).
    Odpowiednie dla uprawy lucerny są gleby średniożyzne o odczynie alkalicznym, przewiewne o uregulowanych stosunkach wodnych, przepuszczalne i szybko nagrzewające się. Nieodpowiednie do uprawy są wszystkie gleby płytkie, nieprzepuszczalne, o wysokim poziomie wody gruntowej i piaszczystym czy kamienistym podłożu, a więc ciężkie gliny lub iły, zbyt lekkie gleby piaszczyste. Lucerna jest typową rośliną ciepłolubną dnia długiego – stąd dominujący wpływ na plon ma temperatura. Roślina ta najlepiej się udaje, gdy opady roczne wynoszą 500-700 mm.
 
Stanowisko w zmianowaniu,  prawa, nawożenie
W zmianowaniu zaleca się uprawiać lucernę po przedplonach bardzo dobrych, okopowych na oborniku lub gnojowicy, rzepaku, zbożach ozimych oraz trawach. Kukurydza uważana jest za dobry przedplon pod warunkiem, że nie stosowano w niej preparatów zawierających atrazynę lub symazynę. Przedplonem dla lucerny wysiewanej w terminie letnim mogą być mieszanki ozime przeznaczone na zielonkę lub rzepak czy jęczmień ozimy. Ze względu na nasilenie chorób i szkodników przerwa w uprawie lucerny na danym polu powinna wynosić 3-4 lata. Nie zaleca się także zasiewu lucerny lub mieszanek po innych roślinach motylkowatych i strączkowych, a także po roślinach odchwaszczanych dużymi dawkami herbicydów. Lucerna jest jednym z gatunków najbardziej wrażliwych na pozostałości herbicydów z roku poprzedniego.
    Należy pamiętać, że w uprawie lucerny ważne jest, aby przygotować dla niej stanowisko wolne od chwastów. Uprawa pod rośliny motylkowate powinna być bardzo staranna. Ze względu na to, że około 70% gleb województwa (sprawdzić) wymaga wapnowania, dlatego za regułę należy przyjąć stosowanie wapna pod omawiane gatunki roślin motylkowych. Wapno wysiewamy bezpośrednio po sprzęcie przedplonu i wykonujemy podorywkę. Wapnowanie powinno wyprzedzać siew lucerny o co najmniej pół roku, a idealnie byłoby je zastosować pod przedplon. Dawki wapna w t/ha Ca ustalamy na podstawie wyników badań aktualnej kwasowości gleby i kompleksu przydatności rolniczej gleb.
    Potrzeby nawozowe należy oprzeć na wynikach przeprowadzonej analizy gleby. Według źródeł niemieckich lucerna przy plonie zielonej masy od 300 do 500 dt/ha pobiera następujące ilości składników pokarmowych: 150-300 kg N/ha, 60-120 P2O5/ha, 100-150 K2O i 15-30 MgO/ha. Przy uprawie lucerny w siewie czystym stosuje się jesienią w zależności od zasobności gleby w te składniki od 20 do 70 kg/ ha P2O5 i od 60 do 100kg/ha K2O. Nawożenie azotem jest w zasadzie zbędne, ale mała dawka zastosowana przedsiewnie w ilości 20-30 kg/ha na słabszych stanowiskach wpływa korzystnie na wzrost wzeszłych roślin. Po roślinach okopowych podorywka nie jest potrzebna, a wapno można wymieszać za pomocą bronowania. Nawozy fosforowe i potasowe przykrywa się orką przedzimową. W dalszych latach uprawy lucerna potrzebuje w zasadzie głównie nawożenia fosforem i potasem. Zalecane dawki przy średniej zawartości w glebie wynoszą w czystym składniku: około 90 kg fosforu i 140 kg potasu na hektar. Dawkę potasu należy podzielić na dwie części – pierwszą zastosować przed ruszeniem wegetacji, a drugą po pierwszym pokosie.
 
Siew i pielęgnacja
Lucernę uprawia się w siewie czystym lub jako wsiewkę w roślinę ochronną. Na podstawie wieloletnich obserwacji i doświadczeń zaleca się wiosenny siew czysty bez rośliny ochronnej. Siewki lucerny wrażliwe są na mróz, stąd też siejemy ją dopiero w kwietniu w dobrze przygotowaną przedsiewnie rolę, 
wolną od chwastów. Przygotowanie pola polega na zastosowaniu włóki, po 3-4 dniach brony i bezpośrednio przed siewem agregatu uprawowego. Ilość wysiewu w siewie czystym wynosi od 10-12 kg w korzystnych warunkach glebowych i wilgotnościowych lub 12-16 dla siewu czystego w mniej korzystnych warunkach. Głębokość siewu wynosi 1-2 cm. Zaleca się wysiew lucerny w rzędy od 10-20 cm. Przy siewie bez rośliny ochronnej można siać gęściej 10-15 cm, a z rośliną ochronną 15-20 cm.
    Ponieważ sprawdzony, wiosenny czysty siew lucerny nie dla każdego gospodarstwa jest odpowiedni ze względu na odmienne warunki glebowe i klimatyczne, a także odmienne płodozmiany – poniżej podajemy inne możliwości siewu lucerny (Tab. 2)
    Analogicznie jak siew ważny jest sposób użytkowania lucerny; należy zwrócić uwagę na niektóre odrębności tego gatunku. Lucerna wymaga dłuższych przerw między pokosami, a ponadto raz w roku należy doprowadzić do pełnego kwitnienia w roślin celem nagromadzenia składników zapasowych w szyjce korzeniowej. Pozwala to roślinie na bujny rozwój wiosną następnego roku. Lucerny nie należy kosić zbyt nisko, ponieważ usuwa się pędy niskie o wysokości 10 cm – przewidziane po odroście do następnego pokosu. Wówczas opóźnia się termin następnego pokosu, a trwałość w tym przypadku ulega skróceniu. Lucerna siana w siewie czystym powinna być koszona w pełni kwitnienia, a drugi raz po około 8 tygodniach. 
    Lucerna wysiewana w roślinę ochronną zbierana na zielonkę w czerwcu daje z reguły jeden pokos, zwany ściernianką, którą kosimy przeważnie w końcu września. Obowiązuje zasada, ze ściernianki nie wolno wypasać.