Copyright 2019

Jak antybiotyki trafiły do paszy?


Antybiotyki, chemioterapeutyki arsenowe i sulfonamidy stosowane jako dodatek do pasz pojawiły się w drugiej połowie lat czterdziestych XX wieku. Liczne badania przeprowadzone w USA i Wielkiej Brytanii w latach 1950 - 1970 udokumentowały sens i cel podawania chemioterapeutyków zwierzętom. Zauważono wówczas nie tylko poprawę ogólnej zdrowotności zwierząt, ale również zwiększenie przyrostów masy ciała1, lepsze wykorzystanie paszy i mniejsze jej zużycie oraz poprawę wskaźników odchowu. Dodatek chemioterapeutyków zdawał się być idealnym rozwiązaniem problemów powodujących największe straty w chowie i hodowli zwierząt. Zaczęto badać szereg substancji pod kontem ich wpływu na cechy produkcyjne i zdrowotne zwierząt. Antybiotyki działając wybiórczo na florę jelitową poprawiały strawność i metabolizm składników pokarmowych oraz pozwalały zaoszczędzić energię i białko paszy, które zostałyby zmetabolizowane przez patogeny.2 Poprawa efektywności odchowu zwierząt była widoczna zwłaszcza przy niewłaściwym zbilansowaniu dawki pokarmowej i w złych warunkach zoohigienicznych, które wówczas były powszechne i nie miały dla hodowców znaczenia w takim stopniu jak dziś.

 

 

Za rozwojem chowu kur w klatkach przemawiały nie tylko względy ekonomiczne, lecz także możliwości lepszego wykorzystania powierzchni pomieszczeń, jak również zachowanie równomiernej nieśności przy mniejszym zużyciu pasz. Nie można jednak zapominać o tym, że chów klatkowy wymaga większej fachowości hodowców i staranniejszej obsługi ptaków. Ponadto stawia większe zadania przed przemysłem paszowym oraz przed służbą weterynaryjną.

 

Pióra utrzymują właściwą temperaturę ciała. W dni chłodne ptak stroszy pióra, przez co zwiększa ich objętość, wytwarza się warstwa izolacyjna, która chroni przed utratą ciepła. W dni gorące pióra przylegają do ciała, zmniejsza się warstwa izolacyjna. Pióra chronią przed urazami mechanicznymi, wilgocią, szkodliwymi czynnikami zewnętrznymi środowiska, zarazkami chorobotwórczymi oraz ułatwiają ptakom latanie i pływanie.

 

Jakość mięsa to kombinacja zarówno obiektywnych jak i subiektywnych ocen, które mają zróżnicowane znaczenie i wartość na rynkach krajowych, a szczególnie międzynarodowych. Wraz z rosnącą wiedzą przemysłu na temat biologii i fizjologii mięśni, jakość oraz możliwości jej pomiaru i wartościowania z dnia na dzień stają się coraz ważniejsze dla wszystkich segmentów przemysłu mięsnego.

 

Problem deficytu białka roślinnego w całej Wspólnocie Europejskiej jest nadal aktualny. Podejmowane są stale działania w celu jego redukcji. Obecnie w Polsce importowane jest ponad 77% białka paszowego, a jedynie ok. 23% to produkcja krajowa. Podobny problem występuje w całej Unii Europejskiej, gdzie importuje się blisko 70% pasz białkowych w imporcie bezcłowym, głównie z Ameryki Północnej.

 

Gęsina to ceniony rarytas wśród europejskich smaków, do niedawna dobrze zakorzeniony w polskiej tradycji kulinarnej. Gęś jest ptakiem wyjątkowym, już w trakcie embriogenezy, dochodzi do syntezy pewnych witamin oraz tworzą się zaczątki dobrej flory bakteryjnej, która powoduje, że dorosła gęś ma niespotykaną u innych ptaków zdolność trawienia włókien roślinnych.

 

Rozród ptaków w porównaniu z rozrodem ssaków różni się pod kilkoma względami. U ptaków układ tworzą jajniki oraz jajowód. Samica jest heterogametyczna, co oznacza, że płeć jest determinowana przed owulacją. Układ rozrodczy jest nieparzysty, a komórka oocytu zawiera duża ilość żółtka. W 10 dniu rozwoju zarodka rozpoczyna się regresja prawego jajowodu, który po wykluciu pisklęcia występuje już jako organ szczątkowy. Owulacja w okresie nieśności zachodzi dzień po dniu. Procesy rozrodcze z niezwykłą precyzją dążą do powstania jaja.

 

Dezynfekcja – a właściwie dez-infekcja czyli odkażanie, polega na niszczeniu drobnoustrojów chorobotwórczych, również ich form przetrwalnikowych z powierzchni przedmiotów użytkowych.

 

Uprawa kukurydzy w czasach starożytnych miała istotne znaczenie dla społeczeństw Ameryki Łacińskiej. Rozpowszechnienie wśród krajów europejskich ziarna kukurydzy rozpoczął Krzysztof Kolumb. Do Polski roślina ta trafiła na przełomie XVII/ XVIII w. Obecnie kukurydza jest, obok pszenicy i ryżu, jedną z najpowszechniej uprawianych roślin na świecie. Głównym walorem kukurydzy jest niewątpliwie wysokie plonowanie w różnych warunkach środowiskowych. Zalety kukurydzy powodują, że budzi ona coraz większe zainteresowanie rolników. Złe warunki zimowania i duże straty w uprawach ozimych w roku 2012 dodatkowo zwiększyły zainteresowanie zasiewem kukurydzy.