giełda online

Zboża paszowe
cena netto zł/t
pszenica535-580
kukurydza310-520
owies430-480
jęczmień540-560
Śruty
rzepakowa840
sojowa1660
żródło:www.rolpetrol.com.pl
przejdź
Czy nadejdzie jeszcze kiedyś “moda na perliczki”? PDF Drukuj Email
Hodowca Drobiu
Wpisany przez Bartosz Korytkowski Bydgoszcz   
  Perlice cechuje szybkie tempo wzrostu i opierzania oraz dobre wykorzystanie paszy. Dostarczają jaj o dużych walorach odżywczych i smakowych jak też mięsa bardzo dobrej jakości. Są ptakami bardzo ładnymi i atrakcyjnymi. Czy nadejdzie jeszcze kiedyś „moda na perliczki”?


Trochę historii
Perlice (Numdidae) są też nazywane pantarkami. Zalicza się je do rzędu kuraków (Galliformes), rodziny bażantowatych (Phasianidae), podrodziny perliczek (Numidinae). Ojczyzną wszystkich gatunków perlic są tereny północnej Afryki i Madagaskaru. Udomowione zostały na przełomie I i II tysiąclecia p.n.e. Uznawane za ptaki królewskie utrzymywane były przez starożytnych Greków i Rzymian doceniających smak mięsa perliczego. Do Europy perlice sprowadzono początkowo w czasie wojen punickich do Italii, jednak po upadku cesarstwa rzymskiego zaniechano tej hodowli, a ponownie w XVI wieku sprowadzono je do Portugalii. Obecnie największym europejskim potentatem w hodowli perlic jest Francja, gdzie utrzymywane są one różnymi systemami, a tuszki ich są sprzedawane po dość wysokich cenach z logo Label Rouge.

 

Ptaki te cieszą się także dużą popularnością we Włoszech, w Belgii i na Węgrzech. W ostatnich latach hodowla tych ptaków zyskała zainteresowanie także w Ameryce, Kanadzie i Australii. W naszym kraju perlice były popularne przede wszystkim w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Wówczas zakładano fermy produkcyjne i reprodukcyjne, a tuszki były eksportowane do innych państw, w tym głównie do Włoch. Obecnie w kraju perlice można spotkać głównie w małych stadkach w chowie przyzagrodowym. Nie prowadzi się szczegółowej statystyki, na podstawie której można by oszacować wielkość pogłowia tego gatunku ptaków. Można się jedynie domyślać, iż w opracowaniach GUS występują w rubryce „drób pozostały i kaczki”. Gatunkiem tym zajmują się obecnie w kraju w dużej mierze hodowcy amatorzy. Pomimo dość długiego okresu udomowienia perlice cały czas wykazują cechy swoich dziko żyjących przodków.


Na jaja i mięso
Utworzono trzy typy użytkowe tych ptaków – lekki (produkcja jaj)  , mięsny i ogólnoużytkowy. Wśród perlic nie wyróżnia się ras lecz odmiany barwne: ciemno-szarą z białymi plamkami, lila, niebieską, kremową a także złocistą – odmiany te są najpopularniejsze we Francji, Belgii i na Węgrzech. W USA i Kanadzie utrzymywane są odmiany: biała, lawendowa i szara. W Polsce najbardziej rozpowszechniona jest odmiana szara ze względu na bardzo dobre wyniki zapłodnienia, wylęgowości i niski procent śmiertelności.


Charakterystyczna budowa
Perlice charakteryzuje krępa budowa ciała, mocny dziób i dość silne nogi. Na głowie posiadają hełm kostny (nieco większy u samców), który rozwija się między 7 a 8 tygodniem życia ptaków i jest to okres krytyczny wymagający szczególnej troski o perlice ze strony hodowcy. Czasami na nieopierzonej szyi wyrastają im nieduże korale, a po bokach zwisają płaskie i sztywne korale. Mała głowa perlic jest pozbawiona piór i ma kolor czerwony lub błękitny. Płeć ptaków można rozpoznać po rozstawie wyrostków kości łonowych, który jest znacznie większy u samic niż u samców. Skrzydła perlic mają mocne lotki zaś ogon jest dość krótki z lekko opuszczonymi sterówkami, co całą sylwetkę ptaka czyni lekko garbatą. Długość ich ciała wynosi średnio od 60 do 70 cm zaś masa ciała od 1,3 do 2,0 kg. Charakterystyczną cechą perlic jest ich gęste i bardzo zwarte perełkowate upierzenie. Dzięki silnym nogom są one wspaniałymi biegaczami.

 Perliczka po staropolsku


Silny instynky stadny
Perlice wykazują instynkt stadny, lecz są ptakami dość płochliwymi, ostrzegają się głośnym wibrującym krzykiem. Ta krzykliwość przez niektórych bywa uznawana za ich wadę. Perlice będące niżej w hierarchii stada mają za zadanie ostrzegać przed zbliżającym się niebezpieczeństwem. Istnieje pogląd, że swoim krzykiem są w stanie przepędzić szczury. W razie niebezpieczeństwa perlica potrafi dość szybko wznieść się w górę, jednak pokonuje zazwyczaj stosunkowo małe odległości. Odznaczają się bardzo dobrym wzrokiem i słuchem, które to cechy pozwalają im odpowiednio w porę dostrzec i usłyszeć ewentualne zbliżające się niebezpieczeństwo.

Cechy produkcyjne
Nieśność rozpoczynają między 24 a 27 tygodniem życia. Jaja perlic jak również mięso są wciąż towarem luksusowym. W chowie intensywnym znoszą od 100 do 170 jaj rocznie, a w chowie przyzagrodowym około 60 jaj od wiosny do jesieni. Jaja perlic mają nieco inny kształt niż kurze (bardziej stożkowy), skorupę bardzo twardą barwy kremowo-brązowej i masę od 42 do 46 g.


Reprodukcja i warunki chowu
W warunkach naturalnych perlica w ziemi wygrzebuje dołek (ukryty najczęściej w zaroślach lub w wysokiej trawie), wyściela go liśćmi i składa do niego od kilku do dziesięciu jaj, które sama wysiaduje. Po wykluciu piskląt samiec pomaga opiekować się nimi. Są to jednak ptaki poligamiczne i utrzymując je na 1 samca należy przeznaczyć od 2 do 10 samic. Inkubacja jaj trwa około 26 dni (od 24 do 30). Wyklute pisklęta (ważą około 25 g) należy traktować tak jak pisklęta kurze. Dodatkowe ogrzewanie pod „sztuczną” kwoką jest zalecane w ciągu pierwszych 5-6 tygodni wychowu, tak by młode perliczki w pierwszym tygodniu miały zapewnioną temperaturę ok. 35ºC. W kolejnych tygodniach temperaturę stopniowo obniżamy do ok. 28ºC na początku 4 tygodnia. Prawidłowe warunki utrzymania młodych perlic w pierwszych dniach życia warunkują nam, że ptaki dorosłe chętnie będą się adaptować do określonego systemu chowu.

 Perlice


 Perlice i kury potrafią żyć zgodnie w jednym kurniku. Należy im jednak zapewnić jak największe wybiegi. Bardzo dobrym miejscem wybiegowym dla perlic są duże powierzchnie np. sady i łąki. Ptaki te cechuje umiejętność wspaniałego żerowania. Zjadają oprócz roślin ogromne ilości różnych bezkręgowców. Bardzo chętnie zjadają stonkę ziemniaczaną. W czasie lata w chowie wybiegowym wystarcza podać im zboże, np. ziarna pszenicy lub jęczmienia, najlepiej rano i wieczorem w pobliżu miejsca noclegowego, aby nauczyły się w nim nocować i znosić jaja. Żywienie dorosłych perlic, które utrzymujemy na małych wybiegach nie różni się praktycznie od żywienia kur.

Zdrowe mięso i jaja
Młode perlice, którym podajemy w celu dokarmiania, śruty zbożowe w wieku ok. 14-15 tygodni osiągają masę ciała ok. 1,5 kg. Mięso perlicze jest bardzo smaczne (w smaku nieco przypomina dziczyznę), chudsze i mniej kaloryczne niż kurze. Jaja perlicze mogą być z powodzeniem stosowane w żywieniu chorych, rekonwalescentów i dzieci. Ich gruba skorupa i mniejsza porowatość w stosunku do jaja kurzego pozwala długo zachowywać świeżość i zdolność do wylęgu. Jaja perlicze cechuje większa procentowa zawartość żółtka niż w jaju kurzym.


Ozdoba gospodarstw
Perlice ze względu na wygląd i ciekawe zachowanie nadają się wspaniale do gospodarstw agroturystycznych dostarczając wielu atrakcji gościom, jak też dając możliwość skosztowania produktów pochodzenia perliczego. Na wybiegu świetnie żerują z innymi gatunkami drobiu i nie sprawiają większych trudności. Pomiot perliczy może być wykorzystywany w ogrodnictwie. Są ptakami dobrze znoszącymi wahania temperatur i odpornymi na choroby, jednakże należy zarówno w pomieszczeniach jak i na wybiegach przestrzegać podstawowych zasad higieny.

                                                                                                   

Tags: drobiarstwo niszowe