Reklama

giełda online

Zboża paszowe
cena netto zł/t
pszenica560-610
kukurydza670-740
owies420-480
jęczmień560-610
Śruty
rzepakowabrak ofert
sojowa1630
żródło:www.rolpetrol.com.pl
przejdź
Zachęcamy do chowu perlic PDF Drukuj Email
Hodowca Drobiu
Wpisany przez Ewa Świerczewska SGGW Warszawa   

    Chów perlic w kraju był bardzo popularny w latach siedemdziesiątych, utrzymywano je w dużych stadach, zajmowano się ich selekcją oraz prowadzono badania naukowe. Niestety, intensyfikacja produkcji drobiarskiej spowodowała brak zainteresowania tymi zwierzętami, zwłaszcza, iż wtedy pojęcie „produkcja ekologiczna“, do której doskonale nadają się perlice, czy też chów amatorski, były określeniami nierozpowszechnionymi, a wręcz przeciwnie postrzegano to jako dziwactwo nie warte zainteresowania.

    Indywidualne inicjatywy promujące rozwój drobiarstwa „niszowego“, które jest od jakiegoś czasu reklamowane w „Hodowcy Drobiu“ były uważane za zagadnienia zbędne. W rezultacie przyniosło to wiele szkód. Jeszcze w latach dziewięćdzesiątych hodowcy amatorzy mieli kłopoty z nabyciem perlic, jeśli zamierzali rozpocząć ich hodowlę.
    Perlice są gatunkiem zasługującym na rozpowszechnienie z wielu względów: dostarczają jaj i mięsa o doskonałej jakości, mają wiele walorów odpowiadających hodowcom amatorom, pięknie urozmaica środowisko naturalne i jest ptakiem o niewygórowanych potrzebach pokarmowych. 
 
 

Hodowla perlic  - domeną Francuzów
    Rozumiana i szeroko rozpowszechniona hodowla perlic jest domeną Francuzów, którzy zajęli się perlicami na dużą skalę kilkadziesiąt lat temu. Ptaki te są chowane także w systemie „Label Rouge“ jako zwierzęta odpowiadające gustom niezwykle wymagających konsumentów produktów drobiarskich, spełniają bowiem standardy obowiązujące w produkcji certyfikowanej. A co u nas? Nie ma żadnej reklamy mięsa i jaj, wobec czego tuszki perlic leżą w zamrażarkach dużych sklepów miesiącami i nikt ich nie kupuje. We Francji dzięki intensywnie prowadzonym pracom selekcyjnym wytworzono trzy typy użytkowe perlic. Jednym z nich jest lekka perlica przeznaczona do produkcji jaj, innym wybitnie mięsny typ i typ ogólnoużytkowy.
 
 
Perlice w stanie dzikim
    Perlice domowe (Numida meleagris) pochodzą z Afryki Ârodkowej. W stanie dzikim zamieszkują Półwysep Arabski, Karaiby, Madagaskar, Australię i Nową Zelandię. Zostały introdukowane na te tereny poza naturalnym swoim środowiskiem. Dziko żyjące perlice doskonale są przystosowane do trudnych warunków środowiskowych, przede wszystkim dobrze znoszą niedobory wody, mogą się przemieszczać na odległe tereny w celu wyszukiwania karmy (głównym pokarmem są owady i nasiona), mają dużą tolerancję na wysokie temperatury. Dziko żyjące perlice znoszą niewiele, bo zaledwie maksymalnie 20 jaj bezpośrednio na ziemię. Mimo tego, że udomowienie tych ptaków nastąpiło już bardzo dawno, nadal zachowują wiele cech swych dzikich przodków, z czym musi się liczyć ich hodowca.
 
 
Cechy  charakterystyczne
 
   Wyróżnia się kilka odmian o odmiennej barwie upierzenia. Najczęściej hodowane są perlice standardowe o upierzeniu ciemno szarym z białymi plamami, następnie perłowe i białe. Do rzadszych zaliczane są: brązowe, czarne lub żółte.
    Charakterystyczną cechą ich budowy jest wyrostek kostny na głowie przypominający kształtem hełm, który jest większy u samców niż u samic. Głowa perlic jest nieopierzona, ma barwę białą lub niebieską, dzwonki czerwone, pofałdowane, większe u samców.
    Dorosły samiec waży ponad 2 kg, samica nieco mniej. Perlice mają dość krótkie skrzydła, mogą podfruwać wysoko, lecz niezbyt daleko. ˚yją długo, nawet do 7 lat i tak długo mogą znosić jaja.
 
 
Jaja
    Perliczki, wylężone wiosną, zdrowe, chowane zimą w ciepłym budynku i karmione urozmaiconą paszą, bogatą w białko, rozpoczynają nieśność w lutym lub marcu następnego roku, natomiast w warunkach niezbyt im sprzyjających dopiero latem. Rocznie mogą znieść nawet 150 jaj o średniej masie 40-45 g i kremowej lub jasno brązowej skorupie nakrapianej lub gładkiej. Skorupa jest bardzo mocna, dużo bardziej mocniejsza niż skorupa jaj kurzych, dzięki temu oraz dzięki barierom ochronnym znajdującym się w białku, chroniącym przed psuciem, zachowują bardzo długo świeżość. Charakterystyczną cechą jaja perlic jest bardzo duża zawartość procentowa żółtka. Wynosi ona aż 37%, w jaju kurzym żółtko stanowi 32%. Białka w jaju perliczym jest 48%, mniej o 10% niż w jajach kurzych. Smak jaj perliczych jest doskonały, stanowi to niewątpliwą zachętę do chowu tych ptaków.
 
 
Mięso
    Mięso, zwłaszcza młodych osobników, charakteryzuje wyjątkowo dobry smak, w małym stopniu otłuszczone, mięśnie są soczyste, drobnowłókniste, jest ono bogate w mikroelementy i witaminy z grupy B.
    Niekorzystną cechą charakteryzującą ptaki chowane na swobodzie jest to, że bardzo często znoszą jaja w terenie tj. bezpośrednio na ziemi w krzakach, lub w kępach chwastów. Przy czym do jednego gniazda znoszone są jaja przez wiele perlic. Jeśli się je wszystkie zbierze wieczorem i rano nie podłoży kilku w tym samym miejscu, perlice porzucą dotychczasowe miejsce znoszenia i będą szukać nowego. Najczęściej trudno jest takie gniazdo znaleźć na rozległym terenie, najłatwiej jest tam trafić wsłuchując się w w charakterystyczne kwilenie perliczki, która w ten sposób utrzymuje kontakt głosowy z samcem czuwającym nad jej bezpieczeństwem. Z własnej praktyki wiem, że perlice bardzo rzadko wracają do kurnika z wybiegu, aby znieść w nim jajo.
 
 
Użytkowość rozpłodowa
    W różnych materiałach źródłowych autorzy podają, że wśród perlic występuje monogamia i w okresie reprodukcji łączą się w pary. Być może tak się dzieje wśród dziko żyjących perlic. Natomiast u udomowionych jeden samiec może z powodzeniem kryć kilka perliczek. Utrzymywanie kilku samców w niewielkim stadzie jest niewskazane, bowiem w takich warunkach najczęściej biją się lub gonią. 
    Perliczki nie są dobrymi nasiadkami, wobec czego zniesione przez nie jaja należy podłożyć kurze, która wykazuje instynkt kwoczenia, najlepszymi nasiadkami są małe kurki „liliputki“. Długość okresu inkubacji wynosi 28 dni, a jaja przeznaczone do wylęgu nie powinny mieć więcej niż dwa tygodnie. Wspomniane małe kury opiekują się perliczkami bardzo troskliwie przez 3 miesiące tak długo, że perliczęta najczęściej przerastają rozmiarami swą zastępczą matkę. Kura jest w stanie doskonale ogrzać pisklęta, nawet w czasie chłodnych dni letnich. Jeśli natomiast chowa się je bez kwoki, trzeba je dogrzewać, tak aby temperatura na wysokości grzbietu piskląt nie była niższa niż 36°C.
 
 
Żywienie
    Żywienie młodych perliczek nie jest skomplikowane, doskonale rosną gdy otrzymują mieszanki pełnoporcjowe dla kurcząt. Jednak przez pierwszych kilka dni życia powinno się podawać im takie dodatki jak: ugotowane na twardo jaja, ser, twaróg oraz posiekane zielonki z pokrzywy, lucerny lub sałaty (oczywiście nie pryskanej). W żywieniu dorosłych perlic najlepiej jest stosować mieszankę przemysłową, lub jeżeli pragnie się, aby znosiły jaja „ekologiczne“, karmi się je paszą składającą się ze śrut zbożowych tj. śruty pszennej kukurydzianej, śruty sojowej. Surowce te można mieszać np. z ugotowanym suchym, (niespleśniałym) chlebem i z mieszanką mineralną. Tak przygotowaną karmę podaje się rano i popołudniu, wieczorem zaś powinny otrzymywać dodatek ziarna, najlepiej pszenicy. Niewątpliwie bardzo korzystną cechą perlic jest to, iż nie mają one tak jak kury, silnego instynktu grzebania, wobec czego nie zagrażają roślinom na terenach, gdzie żerują. 
    Decydując się na chów perlic należy jednak zdawać sobie sprawę z tego, że są to ptaki bardzo hałaśliwe, ich krzyk przeszkadza niewątpliwie sąsiadom ich właścicieli. Są bardzo płochliwe i w przypadku korzystania z nieograniczonych wybiegów, daleko uciekają lub siadają na wysokich drzewach czy też dachach. 

Tags: drób , drobiarstwo niszowe , perlice