| Wpływ czynników mikrośrodowiska na aktywność układu odpornościowego u kurcząt-brojlerów |
|
|
|
| Hodowca Drobiu | |||
| Wpisany przez Henryk Maciołek, Dorota Łukomska Akademia Świętokrzyska im. Jana Kochanowskiego w Kielcach, Filia w Piotrkowie Trybunalskim | |||
|
W ostatnich latach zdecydowanie uległa poprawie jakość pasz. Należy sądzić, że odegrała w tym zasadniczą rolę konkurencja pomiędzy koncernami paszowymi produkującymi również mieszanki w Polsce. Ulegają poprawie także warunki mikrośrodowiskowe w chowie drobiu grzebiącego. Wysoką wydajność produkcyjną kur niosek i dobrą zdrowotność kurcząt brojlerów uzyskuje się przede wszystkim poprzez zachowanie homeostazy między wartością genetyczną kurcząt brojlerów a warunkami środowiskowymi i żywieniowymi. ![]()
Mniej białka to spadek odporności ![]() Stosunkowo duża wilgotność przy wysokiej temperaturze działa na organizm niekorzystnie, ponieważ utrudnia oddawanie ciepła przez ptaka, to może przyczyniać się do powstawania stresu cieplnego. Podobnie przy niskiej temperaturze a przy wysokiej wilgotności, która oddziaływuje na organizm ptaka ochładzająco, obniżając właściwości termoizolacyjne upierzenia i samej skóry (Tab. 1). Oddziaływanie szkodliwych domieszek gazów toksycznych w pomieszczeniach dla drobiu Do szkodliwych i niekorzystnych dla mikrośrodowiska pomieszczeń drobiarskich należą: amoniak (NH3), siarkowodór (H2S), dwutlenek węgla (CO2) i tlenek węgla (CO), a w mniejszym stopniu putrescyna i kadaweryna (Tab. 2 i 3). ![]() Źródłem tworzenia się amoniaku gazowego (NH4) jest głównie pomiot ptasi, który w swoim składzie zawiera związki azotowe, kwas moczowy, mocznik i białko. Dopuszczalne stężenie amoniaku w pomieszczeniach przeznaczonych dla drobiu młodego wynosić może do 10-13 ppm. Szkodliwość działania amoniaku dla drobiu polega na drażnieniu błon surowiczych w drogach oddechowych oraz powoduje również obniżenie lokalnej odporności u ptaka, która przyczynia się do zwiększenia podatności na liczne choroby typu zakaźnego (bakteryjne bądź wirusowe). Wyższe stężenia powodują występowanie stanów zapalnych spojówek oka, a także może nastąpić podrażnienie układu nerwowego u ptaków. Siarkowodór (H2S) jest toksykologicznie uznany za bardzo toksyczną, lotną substancję chemiczną. Wytwarza się podczas rozkładu białka, zawierającego aminokwasy siarkowe. Dopuszczalne stężenie w pomieszczeniu dla chowu drobiu wynosi 5 ppm. Działanie szkodliwe na organizm siarkowodoru polega na blokowaniu fizjologicznego żelaza znajdującego się w enzymach oddechowych, we krwi łączy się z hemoglobiną, tworząc nieczynną sulfametahemoglobinę. Jutoksykacje przewlekłe prowadzą najczęściej do trwałych nieżytów dróg oddechowych, zaburzeń w trawieniu, niedokrwistość, do porażenia układu nerwowego i naczynioruchowego oraz do obniżenia ogólnej odporności u drobiu. Dwutlenek węgla (CO2) jest gazem o niższych właściwościach toksycznych, jednak w dużym stężeniu działa niekorzystnie na organizmy ptaków. Wytwarzany jest jako efekt fizjologicznych procesów oddychania zwierząt, a także w części powstaje z substancji organicznej znajdującej się w kurniku (pomiot kury, ściółka w fazie rozkładu, resztki pasz wysokobiałkowych itp.). Stężenie dwutlenku węgla (CO2) do około 0,5% nie wywołuje u drobiu widocznych zmian w procesie oddychania, lecz przy stężeniu powyżej 1% mogą występować reakcje stresowe, zaburzenia w procesie oddychania, objawy niedotlenienia oraz demineralizacji kości. Dwutlenek węgla w środowisku dla drobiu, jest także uważany za wskaźnik sprawnego działania urządzeń wentylacyjnych. Tlenek węgla (CO) jest gazem o bardzo toksycznym oddziaływaniu na drób. Jego źródłem najczęściej są urządzenia grzewcze kurnika. Mechanizm działania polega na tym, że gaz ten aktywnie łączy się z hemoglobiną krwi drobiu 300 razy aktywniej niż tlen, tworząc związek chemiczny, karboksyhemoglobinę, w następstwie którego dochodzi do niedotlenienia organizmu z powodu braku tlenu. Stężenie tlenku węgla w środowisku inwentarskim jest wskaźnikiem niesprawnego działania urządzeń grzewczych w kurniku przeznaczonego dla drobiu. Biologiczne zanieczyszczenia mikrośrodowiska w kurnikach W powietrzu pomieszczeń inwentarskich dla drobiu oprócz zanieczyszczeń gazowych i mechanicznych występują również mikrobiologiczne zarówno saprofityczne, jak i chorobotwórcze. Rodzaj i ilość zanieczyszczeń mikrobiologicznych stanowi wskaźnik oceny stanu sanitarno-higienicznego pomieszczeń. Źródłem drobnoustrojów w powietrzu kurnika najczęściej są: rozkładająca się ściółka, odpady paszy wysokobiałkowej, a także pomiot ptaków oraz czło-wiek, gryzonie i inne zwierzęta, które mają kontakt z kurnikiem. Wśród najczęściej występujących drobnoustrojów w pomieszczeniach dla drobiu stwierdzono chorobotwórcze gronkowce – Staphylococcus sp, paciorkowce – Streptococcus sp, Corynebacterium, Micrococcus, Alcaligene oraz Escherichia coli, zaś z gatunku grzybów toksynotwórczych izolowano: Aspergillus, Candidia, Alternaria, Penicillium oraz Fusarium i Zearalenon. Podsumowanie W chowie kur niosek i kurcząt brojlerów podstawowym zagadnieniem jest racjonalne żywienie, które stanowi o sprawności mechanizmów odpornościowych. Niedobory żywieniowe, szczególnie pod względem składników białka przyswajalnego lub aminokwasów egzogennych, mikro- i makroelementów oraz obecność w paszy niektórych mykotoksyn, sprawność produkcyjną zdecydowanie znacznie obniżają. W odniesieniu do niektórych substancji niekorzystnych dla zdrowia ptaków może stanowić ich nadmiar w paszy np. miedzi. Z tych powodów optymalizacja żywienia drobiu jest podstawowym warunkiem kształtowania odporności przeciwzakaźnej. W nawiązaniu do podtytułu „Biologiczne zanieczyszczenia powietrza” należy mieć na uwadze odpowiednie przygotowania obiektu do przyjęcia młodych kurcząt. Każdy program oczyszczania, mycia i odkażania pomieszczeń przeprowadzić należy z myślą o obniżeniu stopnia zagrożenia infekcjami. W praktyce hodowlanej dostępną metodą zwalczania bakteryjnej, wirusowej czy pasożytniczej choroby kurcząt – brojlerów jest ścisłe przestrzeganie zasad niespecyficznej profilaktyki weterynaryjnej. W tym przypadku jednym z najbardziej istotnych zagadnień, jest wybór skutecznego preparatu odkażającego a zarazem nietoksycznego dla drobiu. Należy podkreślić, że warunkiem skuteczności dezynfekcji jest możliwość kontaktu zarazka chorobotwórczego ze stosowanym środkiem chemicznym zastosowanym do dezynfekcji czynnika chorobotwórczego. Z tego też względu należy przed właściwą dezynfekcją starannie przygotować w pierwszej kolejności przeznaczony obiekt. W całym okresie trwania produkcji należy pamiętać o stałym monitoringu, wilgotności i temperatury w pomieszczeniach inwentarskich, bowiem są to podstawowe czynniki fizyczne, które mają wpływ na wzrost drobnoustrojów w pomieszczeniu produkcyjnym. Piśmiennictwo u autorów
|






Spośród wielu czynników powodujących znaczne straty w produkcji drobiarskiej należy wymienić pasze skażone mykotoksynami. Badania toksykologiczne potwierdzają, że pikrotoksyny są produktami przemiany materii wielu gatunków grzybów toksynotwórczych, występujących w środowisku w liczbie ponad 120 gatunkach. 

Wyższe stężenia powodują występowanie stanów zapalnych spojówek oka, a także może nastąpić podrażnienie układu nerwowego u ptaków.
Dwutlenek węgla (CO2) jest gazem o niższych właściwościach toksycznych, jednak w dużym stężeniu działa niekorzystnie na organizmy ptaków. Wytwarzany jest jako efekt fizjologicznych procesów oddychania zwierząt, a także w części powstaje z substancji organicznej znajdującej się w kurniku (pomiot kury, ściółka w fazie rozkładu, resztki pasz wysokobiałkowych itp.). Stężenie dwutlenku węgla (CO2) do około 0,5% nie wywołuje u drobiu widocznych zmian w procesie oddychania, lecz przy stężeniu powyżej 1% mogą występować reakcje stresowe, zaburzenia w procesie oddychania, objawy niedotlenienia oraz demineralizacji kości. Dwutlenek węgla w środowisku dla drobiu, jest także uważany za wskaźnik sprawnego działania urządzeń wentylacyjnych. 