Kursy walut

Kursy NBP z 24-05-2012
walutaskupsprz.
USD3.41583.4848
EUR4.31994.4071
CHF3.59693.6695
JPY4.30174.3887
Kosmetyki samochodowe
przejdź

giełda online

Zboża paszowe
cena netto zł/t
pszenica880-910
kukurydza870-930
owiesbrak ofert
jęczmień890-930
Śruty
rzepakowa1150
sojowabrak ofert
żródło:www.rolpetrol.com.pl
przejdź
Wpływ czynników mikrośrodowiska na aktywność układu odpornościowego u kurcząt-brojlerów PDF Drukuj Email
Hodowca Drobiu
Wpisany przez Henryk Maciołek, Dorota Łukomska Akademia Świętokrzyska im. Jana Kochanowskiego w Kielcach, Filia w Piotrkowie Trybunalskim   

    W ostatnich latach zdecydowanie uległa poprawie jakość pasz. Należy sądzić, że odegrała w tym zasadniczą rolę konkurencja pomiędzy koncernami paszowymi produkującymi również mieszanki w Polsce. Ulegają poprawie także warunki mikrośrodowiskowe w chowie drobiu grzebiącego. Wysoką wydajność produkcyjną kur niosek i dobrą zdrowotność kurcząt brojlerów uzyskuje się przede wszystkim poprzez zachowanie homeostazy między wartością genetyczną kurcząt brojlerów a warunkami środowiskowymi i żywieniowymi.


Podstawowe parametry  mikrośrodowiska dla drobiu
Według profesora Cemy do najważniejszych parametrów środowiska hodowlanego dla drobiu, należy zaliczyć:
☑    czynniki żywieniowe,
☑    procesy technologiczne,
☑    czynniki klimatyczne.
    Wśród czynników żywieniowych w grupie niezakażonych chorób immunosupresyjnych, jednym z ważniejszych jest niewłaściwe żywienie i pojenie drobiu. Doprowadzić ono może do powstania w organizmie ptaków niedoboru bądź nadmiaru niektórych składników odżywczych. Niedobory jak i nadmiary żywieniowe stają się przyczyną licznych zaburzeń przemiany materii. Stanowią problem zdrowotny i ekonomiczno-produkcyjny, szczególnie w chowie wielkostadnym drobiu, w którym błędy żywieniowe stają się bardziej dotkliwe i znacznie częściej popełniane.
    Z obserwacji kliniczno-epizootycznych, prowadzonych na dużych stadach drobiu wynika, że istnieją ścisłe związki między jakością żywienia, a stopniem i dynamiką rozwojową odporności immunologicznej utrzymywanych kur niosek i kurcząt brojlerów.
 
 

Rysunek 1.

 

 

Mniej białka to spadek odporności
W badaniu wykazano, że 48 godzinny głód białkowy występujący u brojlerów, prowadzi niezależnie od wyraźnego spadku masy ciała do uszkodzenia układu odpornościowego włącznie (Rys. 1). Objawia się ono zwyrodnieniami i zmniejszeniem narządów limfatycznych oraz obniżeniem syntezy swoistych przeciwciał odpornościowych. Dwudniowy stres żywieniowy ptaków oraz wynikający stąd niedobór białka w organizmie brojlerów powodował wzrost wrażliwości ptaków na zakażenia wywoływane przez pałeczkę drążnicy – Bacterium coli oraz przez inne chorobotwórcze patogeny bakteryjne. W grupie czynników żywieniowych również ważne znaczenie, jak białko mają witaminy. 
 
 
Witaminy –  rola w reakcjach odpornościowych
Z praktycznego punktu widzenia najważniejszym jest immunomodulujące działanie szeregu witamin w zachodzących reakcjach odpornościowych.
    Do witamin o takim i podobnym działaniu należy większość witamin z grupy B oraz witaminy posiadające właściwości przeciwutleniające jak: A, C i E. Potwierdzeniem takiego poglądu jest immunosupresyjny – obniżający – wpływ niedoboru tych substancji witaminowych w organizmie ptaków. Niedobór witaminy z grup B może spowodować zwyrodnienie „grasicy” (Rys. 1). 
    Obniżenie w organizmie ptaków poziomu kwasu pantotenowego, tianiny (B1), ryboflawiny (B2), biotyny, może spowodować spadek zmian serologicznych.
    Kolejno za zaniżenie przeciwciał swoistych odpowiedzialny jest kwas pantotenowy i ryboflawina (B2), za podatność na zakażenia pałeczką salmonelli – tiamina (B1) i ryboflawina (B2).
    W odniesieniu do witaminy „A” najpowszechniej znana jest jej funkcja nabłonkowa oraz udział w kształtowaniu odporności przeciwzakaźnej. Należy podkreślić, że młode ptaki są bardziej wrażliwe na zakażenia bakteryjne niż osobniki dorosłe. Działanie witaminy „E” na układ odpornościowy organizmu ptaków sprowadza się głównie, do wytwarzania odporności przeciwzakaźnej. Stymuluje zachodzące reakcje immunologiczne, współdziałając z selenem. Niedobór witaminy „E” w organizmie u ptaków powoduje obniżenie masy śledziony (Rys. 1).
    Dla ptaków kwas askorbinowy jest substancją endogenną. Jednakże w stanach wywołanego stresu jest on zużywany bardzo szybko i to w ilościach znacznie przekraczających wielkość przebiegającej syntezy. Środowiskiem wyjątkowo stresotwórczym jest chów intensywny ptaków. Mamy wówczas do czynienia z ciągłym deficytem witaminy „C”, zaś niedobór witaminy „C” u ptaków doprowadza do chronicznego obniżenia odporności oraz zwiększa wrażliwość na stresy wywołane przez zachodzące zmiany temperatury mikrośrodowiska i pogarsza warunki chowu.
    Z obserwacji wynika, że pozytywny wpływ na reakcje odpornościowe zachodzące w organizmach ptaków, mają makro- oraz mikroelementy zawarte w paszach dla drobiu. Odnosi się to do cynku (Zn), przy niedoborze którego stwierdzono badaniem anatomo-patologicznym u ptaków zaniki miąższu śledziony, grasicy, a także przyżyciowe osłabienie odporności komórkowej i humoralnej organizmu (Rys. 1).
    Niedobór miedzi (Cu) powoduje osłabienie właściwości obronnych w stosunku do zakażeń pałeczkami Salmonella zaś podwyższenie poziomu miedzi w organizmie działa immunosupresyjnie.
    Siarczan miedzi (CuSO4) ma korzystny wpływ przy zakażeniach wirusowych.
 
 
Szkodliwe oddziaływanie pikrotoksyn zawartych w paszach
Istnieje dostatecznie dużo dowodów, że nawet niskie dawki mykotoksyn działają toksycznie oraz immunodepresyjnie na organizmy ptakówSpośród wielu czynników powodujących znaczne straty w produkcji drobiarskiej należy wymienić pasze skażone mykotoksynami. Badania toksykologiczne potwierdzają, że pikrotoksyny są produktami przemiany materii wielu gatunków grzybów toksynotwórczych, występujących w środowisku w liczbie ponad 120 gatunkach.
    Powstawanie mykotoksyn na ziarnach zbóż ma ścisły związek z tzw. chorobami pożniwnymi, z których produkowane są mieszanki paszowe dla zwierząt (pszenica, jęczmień, pszenżyto, owies, rzepak, słonecznik, soja, kukurydza, żyto itp.).
    Proces rozwoju pleśni na ziarnach zbóż określa się mianem „pleśnienia” płodów rolnych, które jest głównie związane ze zbyt wysoką wilgotnością nasion zbóż oraz z niewłaściwym jego przechowywaniem w okresie tuż po zbiorach. Istnieje dostatecznie dużo dowodów, że nawet niskie dawki myko toksyn takich jak: alfa toksyny, ochratoksyny, fuminizyny zearalenon, alternariotoksyny i inne działają toksycznie oraz immunosupresyjnie na organizmy ptaków. Rozpoznanie pikrotoksyn w zbożach, paszach współcześnie można określić badaniem laboratoryjnym, bądź przy pomocy tzw. nosa elektronicznego.
 
 
Wartość temperatury  i wilgotności powietrza w kurnikach
Z pośród podstawowych parametrów mikroklimatu środowiska, podstawowe funkcje spełniają temperatura, wilgotność oraz ruch powietrza w kurnikach (Tab. 1). 
    Od ich wartości zależy łańcuch przemian fizjologicznych, komfort termiczny (strefa obojętności cieplnej), czy ptaki będą narażone na przegrzanie (stres cieplny) lub niedogrzanie i nadmierne ochłodzenie. Szczególnie na niedogrzanie są wrażliwe pisklęta i młode ptaki, gdyż układ termoregulacji fizjologicznie funkcjonuje dopiero po 4 tygodniach ich życia. Zbyt duże obniżenie temperatury w odchowalni odbija się negatywnie na zdrowotność stada (niedogrzanie pogłowia). Jest najczęściej przyczyną przeziębień, co wpływa negatywnie na obniżenie odporności i zdrowotności kurcząt. Drugim ważnym czynnikiem dla odchowu kurcząt jest wilgotność względna, gdy występują skrajne temperatury.

Tabela 1. Przykłady uwzględniające zależności pomiędzy wilgotnością, prędkością przepływu powietrza a temperaturą odczuwalną

    Stosunkowo duża wilgotność przy wysokiej temperaturze działa na organizm niekorzystnie, ponieważ utrudnia oddawanie ciepła przez ptaka, to może przyczyniać się do powstawania stresu cieplnego. 
    Podobnie przy niskiej temperaturze a przy wysokiej wilgotności, która oddziaływuje na organizm ptaka ochładzająco, obniżając właściwości termoizolacyjne upierzenia i samej skóry (Tab. 1).
 
 
Oddziaływanie szkodliwych  domieszek gazów toksycznych  w pomieszczeniach dla drobiu
Do szkodliwych i niekorzystnych dla mikrośrodowiska pomieszczeń drobiarskich należą: amoniak (NH3), siarkowodór (H2S), dwutlenek węgla (CO2) i tlenek węgla (CO), a w mniejszym stopniu putrescyna i kadaweryna (Tab. 2 i 3).
Tabela 2. Typowe źródła emisji odorantów (wartość emisji odnoszą się do sytuacji przed oczyszczeniem gazów odlotowych)

    Źródłem tworzenia się amoniaku gazowego (NH4) jest głównie pomiot ptasi, który w swoim składzie zawiera związki azotowe, kwas moczowy, mocznik i białko.
    Dopuszczalne stężenie amoniaku w pomieszczeniach przeznaczonych dla drobiu młodego wynosić może do 10-13 ppm. Szkodliwość działania amoniaku dla drobiu polega na drażnieniu błon surowiczych w drogach oddechowych oraz powoduje również obniżenie lokalnej odporności u ptaka, która przyczynia się do zwiększenia podatności na liczne choroby typu zakaźnego (bakteryjne bądź wirusowe).
Tabela 3. Odory występujące w środowisku    Wyższe stężenia powodują występowanie stanów zapalnych spojówek oka, a także może nastąpić podrażnienie układu nerwowego u ptaków.
    Siarkowodór (H2S) jest toksykologicznie uznany za bardzo toksyczną, lotną substancję chemiczną. Wytwarza się podczas rozkładu białka, zawierającego aminokwasy siarkowe. Dopuszczalne stężenie w pomieszczeniu dla chowu drobiu wynosi 5 ppm.
    Działanie szkodliwe na organizm siarkowodoru polega na blokowaniu fizjologicznego żelaza znajdującego się w enzymach oddechowych, we krwi łączy się z hemoglobiną, tworząc nieczynną sulfametahemoglobinę.
    Jutoksykacje przewlekłe prowadzą najczęściej do trwałych nieżytów dróg oddechowych, zaburzeń w trawieniu, niedokrwistość, do porażenia układu nerwowego i naczynioruchowego oraz do obniżenia ogólnej odporności u drobiu.
Przy dużych zagęszczeniach produkcji i intensywnym żywieniu zwykle dochodzi do ciągłego deficytu witaminy C    Dwutlenek węgla (CO2) jest gazem o niższych właściwościach toksycznych, jednak w dużym stężeniu działa niekorzystnie na organizmy ptaków. Wytwarzany jest jako efekt fizjologicznych procesów oddychania zwierząt, a także w części powstaje z substancji organicznej znajdującej się w kurniku (pomiot kury, ściółka w fazie rozkładu, resztki pasz wysokobiałkowych itp.). Stężenie dwutlenku węgla (CO2) do około 0,5% nie wywołuje u drobiu widocznych zmian w procesie oddychania, lecz przy stężeniu powyżej 1% mogą występować reakcje stresowe, zaburzenia w procesie oddychania, objawy niedotlenienia oraz demineralizacji kości. Dwutlenek węgla w środowisku dla drobiu, jest także uważany za wskaźnik sprawnego działania urządzeń wentylacyjnych. 
    Tlenek węgla (CO) jest gazem o bardzo toksycznym oddziaływaniu na drób. Jego źródłem najczęściej są urządzenia grzewcze kurnika. Mechanizm działania polega na tym, że gaz ten aktywnie łączy się z hemoglobiną krwi drobiu 300 razy aktywniej niż tlen, tworząc związek chemiczny, karboksyhemoglobinę, w następstwie którego dochodzi do niedotlenienia organizmu z powodu braku tlenu.
    Stężenie tlenku węgla w środowisku inwentarskim jest wskaźnikiem niesprawnego działania urządzeń grzewczych w kurniku przeznaczonego dla drobiu.
 
 
Biologiczne zanieczyszczenia  mikrośrodowiska w kurnikach
W powietrzu pomieszczeń inwentarskich dla drobiu oprócz zanieczyszczeń gazowych i mechanicznych występują również mikrobiologiczne zarówno saprofityczne, jak i chorobotwórcze. Rodzaj i ilość zanieczyszczeń mikrobiologicznych stanowi wskaźnik oceny stanu sanitarno-higienicznego pomieszczeń.
    Źródłem drobnoustrojów w powietrzu kurnika najczęściej są: rozkładająca się ściółka, odpady paszy wysokobiałkowej, a także pomiot ptaków oraz czło-wiek, gryzonie i inne zwierzęta, które mają kontakt z kurnikiem.
    Wśród najczęściej występujących drobnoustrojów w pomieszczeniach dla drobiu stwierdzono chorobotwórcze gronkowce – Staphylococcus sp, paciorkowce – Streptococcus sp, Corynebacterium, Micrococcus, Alcaligene oraz Escherichia coli, zaś z gatunku grzybów toksynotwórczych izolowano: Aspergillus, Candidia, Alternaria, Penicillium oraz Fusarium i Zearalenon.
 
 
Podsumowanie
W chowie kur niosek i kurcząt brojlerów podstawowym zagadnieniem jest racjonalne żywienie, które stanowi o sprawności mechanizmów odpornościowych. Niedobory żywieniowe, szczególnie pod względem składników białka przyswajalnego lub aminokwasów egzogennych, mikro- i makroelementów oraz obecność w paszy niektórych mykotoksyn, sprawność produkcyjną zdecydowanie znacznie obniżają.
    W odniesieniu do niektórych substancji niekorzystnych dla zdrowia ptaków może stanowić ich nadmiar w paszy np. miedzi. 
    Z tych powodów optymalizacja żywienia drobiu jest podstawowym warunkiem kształtowania odporności przeciwzakaźnej. W nawiązaniu do podtytułu „Biologiczne zanieczyszczenia powietrza” należy mieć na uwadze odpowiednie przygotowania obiektu do przyjęcia młodych kurcząt.
    Każdy program oczyszczania, mycia i odkażania pomieszczeń przeprowadzić należy z myślą o obniżeniu stopnia zagrożenia infekcjami. W praktyce hodowlanej dostępną metodą zwalczania bakteryjnej, wirusowej czy pasożytniczej choroby kurcząt – brojlerów jest ścisłe przestrzeganie zasad niespecyficznej profilaktyki weterynaryjnej.
    W tym przypadku jednym z najbardziej istotnych zagadnień, jest wybór skutecznego preparatu odkażającego a zarazem nietoksycznego dla drobiu. Należy podkreślić, że warunkiem skuteczności dezynfekcji jest możliwość kontaktu zarazka chorobotwórczego ze stosowanym środkiem chemicznym zastosowanym do dezynfekcji czynnika chorobotwórczego. Z tego też względu należy przed właściwą dezynfekcją starannie przygotować w pierwszej kolejności przeznaczony obiekt.
    W całym okresie trwania produkcji należy pamiętać o stałym monitoringu, wilgotności i temperatury w pomieszczeniach inwentarskich, bowiem są to podstawowe czynniki fizyczne, które mają wpływ na wzrost drobnoustrojów w pomieszczeniu produkcyjnym.
 
Piśmiennictwo u autorów

 

Tags: brojlery , drób , mikrośrodowisko , odory , odporność , zoohigiena