Ostatnie 15 lat przyniosło wiele zmian w produkcji kurcząt brojlerów. Potencjał genetyczny ptaków został znacząco poprawiony, na skutek czego zwiększyła się ich wydajność produkcyjna. Zmienił się również udział poszczególnych tkanek w tuszce brojlera. Ku uciesze konsumentów mięso obecnie hodowanych ptaków posiada mniejszą zawartość tłuszczu, a udział szczególnie cennych wyrębów kulinarnych w tuszce jest znacznie wyższy.

    Transformacja, której uległa produkcja kurcząt rzeźnych wymusiła wiele zmian w sposobie utrzymania a przede wszystkim żywienia tego gatunku zwierząt.Wymagania pokarmowe ptaków są obecnie wyższe niż kilkanaście lat temu. Zwiększyło się szczególnie zapotrzebowanie na składniki diety limitujące wzrost oraz tempo odkładania białka, czyli aminokwasy. W tym kontekście wiele uwagi poświęcono i nadal poświęca się dokładnemu określeniu zapotrzebowania brojlerów na aminokwasy siarkowe (metioninę i cystynę), które są pierwszymi aminokwasami limitującymi w ich diecie. Jednakże ustalenie dokładnego zapotrzebowania na kolejne aminokwasy limitujące okazuje się mieć nie mniejsze znaczenie, ze względu na ich duży wpływ, na tempo odkładania białka i przyrost masy mięśniowej (lizyna) oraz inne procesy jak trawienie czy prawidłowe funkcjonowanie układu immunologicznego (treonina). Dzięki uzupełnieniu treoniny w paszy możemy obniżyć poziom białka ogólnego (b.o.) bez szkody dla tempa wzrostu ptaków. Wysoki poziom białka w paszy jest czynnikiem zwiększającym występowanie nekrotycznego zapalenia jelit (Mc Devitt i in., 2006). Zmniejszenie ilości b.o. w paszy dla brojlerów tylko o 2% skutkuje 13-14% redukcją ilości wydalanego azotu (N) (Jialin i in., 2004). Na skutek tego, że ptaki nie muszą pozbywać się z organizmu nadmiaru N zmniejsza się ich zużycie wody oraz zawilgocenie podłoża. A zatem odpowiednia ilość treoniny w diecie brojlerów jest niezwykle ważna. Spróbujmy więc ustalić w oparciu o aktualne wyniki doświadczeń, jaki poziom tego aminokwasu pozwoli nam na osiągnięcie optymalnych efektów produkcyjnych. W ciągu ostatnich 10 lat zapotrzebowanie brojlerów na treoninę zostało dokładnie zbadane i przeanalizowane.

Na wykresie 1, przedstawiono dane z 55 doświadczeń obrazujące optymalne przyrosty (g/ptak/dzień) i związane z tym pobranie treoniny (g/ptak/dzień) przez ptaki w różnym wieku. Pobranie treoniny zostało przeliczone i wyrażone jako standardowo strawne przy użyciu współczynnika INRA (Sauvant i in., 2004). Uzyskana po korekcie danych krzywa wskazuje na niższe przyrosty w miarę starzenia się ptaków a zwłaszcza u brojlerów po 42 dniu życia. Może to być związane ze specyficznymi funkcjami pełnionymi przez treoninę, jak również wyższym zapotrzebowaniem bytowym u starszych i cięższych ptaków (Leclercq, 1998). 
    Na podstawie wyników badań przeprowadzonych po roku 2000 (między innymi przez: Simon., 2002; Kidd i in., 2004; Corzo i in., 2007) możemy stwierdzić, że zastosowanie treoniny strawnej na poziomie 65% w stosunku do lizyny strawnej pozwala na osiągnięcie optymalnych wielkości przyrostów i zużycia paszy na jednostkę przyrostu u brojlerów w całym okresie tuczu – 0 do 42 dni (wykres 2 i 3), co zgodne jest z najnowszymi rekomendacjami (Rostagni i in., 2005).

Ponadto optymalny poziom treoniny dla osiągnięcia maksymalnego tempa wzrostu jak również zużycia paszy na kg przyrostu jest taki sam. Wszyscy specjaliści są zgodni, co do tego, że zapotrzebowanie na ten AA wzrasta wraz z wiekiem ptaków. Normy NRC (National Research Council) z 1994 roku wskazują, że całkowite zapotrzebowanie na treoninę u starszych brojlerów jest wyższe niż u młodych (wzrasta z 69% do 74% w stosunku do całkowitego poziomu lizyny). Samadi i Liebert (2008) w doświadczeniu na brojlerach linii Ross 308 również potwierdzili istnienie dodatniej korelacji między wiekiem ptaków a zapotrzebowaniem na treoninę. W przeprowadzonym doświadczeniu naukowcy zaobserwowali wzrost zapotrzebowania całkowitego z 73% do 80% w stosunku do ogólnego poziomu lizyny w okresie od 0 do 8 tygodni. A zatem zapotrzebowanie na treoninę strawną u ptaków starszych niż 42 dni jest wyższe niż 65% (średnia z przeanalizowanych wyników badań to 67,3% strawnej Tre: Liz). Wpływ poziomu treoniny na cechy jakościowe tuszki brojlera (wielkość mięśnia piersiowego, całkowita mięsność) jest niewielki a zapotrzebowanie dla optymalizacji tych właśnie cech jest takie samo jak dla osiągnięcia optymalnych przyrostów masy ciała (Kidd i in., 2003; Kidd i in., 2004). Z drugiej strony zaś zwiększenie ilości treoniny w paszy z poziomu poniżej zapotrzebowania do takiego, który pozwala na jego pokrycie daje wyraźną poprawę cech tuszki (Ciftic i Ceylan, 2004).Mimo że zwiększenie poziomu treoniny w diecie nie powoduje samo w sobie przyrostu masy mięśnia piersiowego (Relandeau i Le Bellego, 2004), to jednak część autorów opracowań na ten temat wskazuje na liniową poprawę umięśnienia nóg (Atencjo i in., 2004) oraz mięsności tuszki (Corzo i in., 2003) przy zwiększeniu stosunku Tre: Liz całkowitej z 60% do 80%. Sugeruje to, że poziom strawnej Tre: Liz niezbędny dla osiągnięcia optymalnej mięsności tuszki jest nawet wyższy niż 65%. Należy również podkreślić, że warunki utrzymania ptaków są czynnikiem modyfikującym zapotrzebowanie na wiele aminokwasów, w tym również na treonaninę. Niezbędny dla uzyskania optymalnego tempa wzrostu oraz odpowiedniego umięśnienia brojlerów, poziom Tre jest zawsze wyższy w złych warunkach higienicznych, co odzwierciedla różne poziomy narażenia zwierząt na działanie bakterii skutkujące modyfikacją zapotrzebowania bytowego dla procesów żołądkowo-jelitowych oraz odporności (Rostagno i in., 2007, Corzo i in., 2007). 

    Wyniki ostatnich doświadczeń Lensing oraz Van Der Klis (2006) na temat wpływu poziomu białka oraz dodatku L-treoniny na wzrost brojlerów wyraźnie wskazują, że redukcja poziomu b.o. o 2% (z 21% do 19%) bez dodatku L-treoniny skutkuje osiągnięciem przez brojlera znacznie niższej wagi w 29. dniu (p<0,05) oraz 39. (p<0,05) a także znacznym obniżeniem pobrania paszy w całym okresie chowu (wykres 5). Ponadto dodatek L-treoniny do diety o zredukowanym poziomie b.o. pozwolił ptakom na osiągnięcie takiego samego tempa wzrostu jak w grupie żywionej paszą z zawartością białka na poziomie 21%. Podłoże w kurniku ptaków, które otrzymywały paszę o obniżonej ilości białka z uzupełnioną treoniną charakteryzowało się znacznie mniejszą wilgotnością niż w kurniku ptaków żywionych dietą wysokobiałkową (wykres 4). 

Tags: brojlery , chów drobiu , drób , pasze , żywienie , żywienie brojlerów , żywienie drobiu