Optymalne wyniki w produkcji drobiarskiej będą osiągnięte tylko wtedy, gdy budynki będą izolowały ptaki od negatywnych wpływów środowiska zewnętrznego, jakimi są opady atmosferyczne, wiatr czy zmiany warunków termicznych i wilgotnościowych. Budynek inwentarski charakteryzuje się dobrą ciepłochronnością wówczas, gdy zmiany klimatu zewnętrznego nie powodują przekroczenia dopuszczalnych wielkości parametrów mikroklimatu w budynku oraz nie występują duże wahania tych parametrów w ciągu doby. Budynek taki powinien w okresie zimy zatrzymywać ciepło, a w lecie utrudniać jego dopływ z zewnątrz.

    Na temperaturę powietrza wewnątrz pomieszczenia wpływa:
➤    klimat zewnętrzny (temperatura, wilgotność, ruch powietrza, nasłonecznienie);
➤    ciepłochłonność poszczególnych elementów budynku (ścian, stropu, dachu, okien, drzwi, podłogi i fundamentów); 
➤    liczba i masa ciała zwierząt przypadających na kubaturę pomieszczenia.
    Mała izolacyjność ścian zewnętrznych powoduje obniżenie temperatury wewnętrznej oraz zawilgacanie ścian i stropów w wyniku wykraplania się wilgoci na zimnych powierzchniach (punkt rosy). W okresie zimowym może wystąpić nawet oszronienie lub zamarzania ścian i stropów. Zamarznięta woda w przegrodach budowlanych zwiększa swoją objętość, co powoduje niszczenie ścian, szczególnie gdy zjawisko to powtarza się kilkakrotnie. Innym niekorzystnym efektem zawilgacania ścian jest stworzenie dobrych warunków dla rozwoju bakterii, które mogą powodować zachorowania zwierząt. Ponadto wilgoć umożliwia rozwój różnych grzybni, które atakują elementy drewniane i murowane budynku. Przez zawilgocone przegrody budowlane „ucieka” z budynku dużo ciepła produkowanego przez ptaki. Na skutek tego zwierzęta wykorzystują paszę na produkcję ciepła, którym starają się ogrzać ciągle oziębiające się pomieszczenie.
    Obsada zwierząt i ich masa ciała odgrywa w bilansie cieplnym budynku rolę źródła wydzielającego ciepło i parę wodną. Ciepło wydzielane przez ptaki wykorzystywane jest do utrzymania temperatury wewnętrznej budynku. Drób charakteryzuje się niekorzystnym stosunkiem masy ciała ptaka do potrzebnej dla niego kubatury, to powoduje, że nie jest on w stanie opanować termicznie budynku. Dlatego tym budynkom stawia się wysokie wymagania co do właściwości ciepłochronnych, a ponadto konieczne jest również instalowanie ogrzewania sztucznego. Dobranie odpowiednich materiałów budowlanych, o odpowiedniej izolacyjności i niskim współczynniku przenikania ciepła Ukmax pozwala na zachowanie autonomii cieplnej budynku i obniżenie kosztów ogrzewania. Współczynnik Ukmax dla ścian zewnętrznych bez drzwi i okien (temperatura wewnętrzna >16°C) nie powinien być większy niż 0,45 W/m2K, dla ścian zewnętrznych z drzwiami i oknami (temperatura wewnętrzna >16°C) – 0,55 W/m2K, natomiast dla stropów 0,30 W/m2K (temperatura wewnętrzna >16°C). 
    W celu oceny autonomii termicznej budynku można sporządzić wykresy temperatury na zewnątrz i wewnątrz budynku w ciągu doby dokonując odczytu temperatury co 2 godziny. Jeżeli wykresy mają wyraźnie podobny przebieg – pomieszczenie nie wykazuje właściwej autonomii termicznej, gdyż układ zjawisk termicznych w mikroklimacie podąża za przebiegiem temperatury na zewnątrz. Dla organizmu zwierząt korzystne są małe wahania z dużą częstotliwością zmian temperatury i wilgotności – jest to działanie pobudzające, bodźcowe. Otoczenie zwierząt, w którym nie następują wahania czynników mikroklimatycznych lub są one słabe, uniemożliwia prawidłowe funkcjonowanie organizmu pod względem fizjologicznym.
    Aby budynki inwentarskie zachowywały właściwą autonomię cieplną należy je odpowiednio ocieplić oraz stosować paroizolację. Usytuowanie warstwy ocieplającej przegrody budowlanej od strony zewnętrznej, powoduje że ciepło kumuluje się w wewnętrznych częściach przegrody. Warstwa trudno przepuszczająca wilgoć powinna być od strony wewnętrznej pomieszczenia, aby materiały, z których wykonano przegrody budowlane nie ulegały zawilgoceniu. 
    Materiały stosowane do izolacji cieplnej w budynkach inwentarskich powinny posiadać następujące własności:
➤    niską paro- i wodochłonność;
➤    odporność na działanie bakterii gnilnych i pleśni;
➤    odporność na niszczenie przez gryzonie i insekty;
➤    małą gęstość właściwą;
➤    być bezwonne i nie wydzielać substancji szkodliwych;
➤    odporność na wysokie temperatury (najlepsze są materiały niepalne);
➤    odporność na korozję w środowisku gazowym i ciekłym.
    Bardzo istotne jest zabezpieczenie przegród budowlanych przed wilgocią, ponieważ woda jest przeciętnie 25 razy lepszym przewodnikiem ciepła niż powietrze. Materiały izolacyjne mają strukturę porowatą i jeśli wilgoć zastąpi powietrze w porach, wtedy materiał izolacyjny staje się dobrym przewodnikiem ciepła (przepuszcza je), a zamarzanie i topnienie wody wchłoniętej przez izolację niszczy ją. Podobnie jeśli gryzonie zniszczą izolację, przegroda traci właściwości izolacyjne i zaczyna dobrze przewodzić ciepło. Zmniejszenie lub nawet całkowite wyeliminowanie szkodliwego wpływu środowiska na materiał izolacyjny uzyskuje się przez zabezpieczenie materiału ciepłochronnego odpowiednimi materiałami.
    Obecnie do izolacji cieplnej budynków inwentarskich najczęściej stosuje się następujące materiały: wełnę mineralną, piankę poliuretanową oraz styropian. Zastąpiły one stosowane wcześniej płyty wiórowo-cementowe, płyty pilśniowe miękkie czy płyty z trzciny.
    Zaletami produktów z wełny mineralnej są: dobra izolacyjność termiczna, niepalność i ognioodporność, znakomite właściwości pochłaniania dźwięków, stałość wymiarów i kształtów, wytrzymałość mechaniczna połączona z naturalną sprężystością, odporność biologiczna i chemiczna, stabilność termodynamiczna włókna oraz paroprzepuszczalność. Wełna mineralna jako wyrób stosowana jest w postaci płyt, mat lub otulin.
    Piana poliuretanowa jest doskonałym materiałem izolacyjnym o najlepszych właściwościach termoizolacyjnych. Piankę można stosować jako płyty warstwowe (okładzina stalowa z rdzeniem poliuretanowym), płyty powlekane folią aluminiową i polietylenową lub natryskiwać bezpośrednio na przegrodę budowlaną. Dzięki takiej metodzie uzyskuje się warstwę izolacyjną wolną od mostków termicznych. Doskonała przyczepność pianki do podłoża eliminuje konieczność stosowania pracochłonnych mocowań warstwy izolacyjnej. Płyty warstwowe z zamkniętą w szczelnej osłonie pianką poliuretanową mogą być wykorzystywane jako płyty ścienne i dachowe. Natomiast płyty powlekane mogą być wykorzystane jako podsufitka. Pianka poliuretanowa jest odporna na starzenie, tzn. jej właściwości nie zmieniają się z biegiem upływu lat, nie zanika. Jest również odporna na agresywne działanie środowiska oraz gryzoni a ponadto charakteryzuje się bardzo niską chłonnością (nasiąkliwością) wody. 
    Styropian ma również bardzo dobre właściwości termoizolacyjne, jest materiałem bardzo lekkim, mało nasiąkliwym, odporny na grzyby i robactwo. Jego wadą jest brak odporności na wysokie temperatury i ogień. Powinien być zabezpieczony przez gryzoniami. Styropian jest materiałem łatwym w obróbce, co pozwala uzyskiwać bardzo dobre efekty techniczne przy umiarkowanym koszcie. Styropian produkowany jest w kilku odmianach twardości, różniących się gęstością objętościową i o różnej grubości w zależności od przeznaczenia. 
    Zachowanie właściwej autonomii cieplnej budynku to nie tylko stosowanie odpowiednich materiałów izolacyjnych i paroizolacji, ale również dbałość o właściwy dobór materiałów budowlanych oraz dbałość o dobry stan techniczny istniejących już elementów budowlanych. Przegrody budowlane muszą być szczelne, gdyż wszystkie nieszczelności (wybite szyby, otwarte wrota, wypaczona stolarka okienna, zużycie materiału izolacyjnego) powodują napływ zimnego powietrza co w konsekwencji obniża temperaturę wewnętrzną budynku. Problemy te występują głównie w starych, nie modernizowanych budynkach dla drobiu. 
    Ściany powinny być dobrymi izolatorami cieplnymi, posiadać odporność na działanie wilgoci, ich wewnętrzna strona powinna być łatwa do utrzymania w czystości oraz do odkażania. Obecnie odchodzi się od ścian murowanych na rzecz ścian prefabrykowanych. Montowane są one na szkielecie pełniącym funkcje nośne. Ściany takie mają konstrukcję płytową o wielomateriałowej strukturze. Wykonanie płyty z kilku materiałów umożliwia pełne zaspokojenie wymagań techniczno – użytkowych, takich jak niewielka masa, łatwość transportu i montażu, trwałość i ciepłochronność. Jest to możliwe przy stosowaniu ścian z płyt warstwowych, składających się z dwóch warstw okładziny wypełnienej pianką poliuretanowa, wełną mineralną lub styropianem. 
    W budynkach ze ścianami murowanymi w celu zmniejszenia zużycia materiałów oraz zwiększenia ciepłochronności przegród stosuje się ściany warstwowe, wykonane z dwu lub trzech różnych materiałów, w których każda z warstw spełnia inną funkcję. Materiałem konstrukcyjno-izolacyjnym może być na przykład dowolna cegła (ściany z bloczków i betonu komórkowego, pustaki szczelinowe) i wtedy z uwagi na jej dobre własności wytrzymałościowe może wystarczyć grubość jednej cegły. Właściwą izolacyjność zapewnia warstwa izolacji termicznej wykonanej np. z wełny mineralnej lub ze styropianu. Konieczna jest też warstwa materiału zabezpieczająca przed wilgocią.
    Ściany z bloczków i betonu komórkowego zwanego suporeksem są lekkie, mają dobra izolacyjność, są jednak bardzo wrażliwe na wilgoć. W przypadku ich zastosowania, ściany muszą być dobrze zabezpieczone przed wilgocią i stosowane w budynkach z dobrą wentylacją. 
    Pustaki szczelinowe są praktycznym i chętnie stosowanym materiałem budowlanym. W ścianach z pustaków szczelinowych dobrze jest pozostawiać szczelinę powietrzną o grubości 13 cm między całym pustakiem o grubości 24 cm a połówkowym o grubości 12 cm. Dobre własności ma ściana warstwowa z pustaków i cegły z dodatkową warstwą izolacji termicznej.
    Dachy i stropy. Elementy pokrywające budynek inwentarski powinny być wykonane w sposób zapewniający trwałą izolację przeciwwodną (opady atmosferyczne) i cieplną. Najodpowiedniejsze dla budownictwa inwentarskiego są stropy wentylowane powietrzem zewnętrznym, dwupłaszczyznowe – pomiędzy pokryciem dachowym a stropem (sufitem) podwieszonym płasko lub równolegle do pokrycia dachowego znajduje się przestrzeń wentylowana. 
    Posadzki w budynkach inwentarskich układa się bezpośrednio na gruncie, dlatego muszą posiadać dobre właściwości izolacyjne, zarówno cieplne jak i przeciwwilgociowe. Stosuje się wzniesienie posadzki ponad poziom terenu na gruntach piaszczystych i suchych na 15 cm, a minimum 30 cm na wilgotnych i trudno przepuszczających wodę. Posadzki powinny być cieple, nieścieralne, wytrzymałe na uszkodzenia mechaniczne, nienasiąkliwe, odpowiednio szorstkie dla uniknięcia poślizgów, łatwe do oczyszczenia i odkażania. Posadzki wymagają stosowania wielu warstw spełniających odrębne zadania: posadzka betonowa, paroizolacja, warstwa ciepłochronna, betonowa warstwa usztywniająca, podłoże.
    Okna i drzwi stanowią również bardzo ważny element oddziaływujący na bilans cieplno-wilgotnościowy budynku inwentarskiego. W pomieszczeniach okno spełnia trzy główne zadania: przepuszcza do wnętrza promienie słoneczne, zabezpiecza przed oddziaływaniem otoczenia, tj. stratami ciepła i przenikaniem opadów atmosferycznych oraz umożliwia dopływ świeżego powietrza.
    Budynki dla drobiu są budynkami bezokiennymi. Okna mogą być natomiast w pomieszczeniach pomocniczych. Z uwagi na straty ciepła zaleca się stosowanie okien szklonych podwójnie lub potrójnie. Odstęp między szybami powinien mieć szerokość 10-12 mm. Ramy okienne powinny być wykonane z drewna lub z tworzywa sztucznego. Jeżeli w budynkach są okna w ramach metalowych powinny być one wymienione, gdyż na ramach metalowych zachodzi bardzo silna kondensacja pary wodnej a tym samym następują znaczne straty ciepła. Okna wykonane z tworzyw sztucznych są odporne na działanie czynników atmosferycznych, mają sztywną i trwałą konstrukcję profilu, posiadają 3- lub 4- stopniową regulację uchyłu, szybę zespoloną, a ponadto są łatwe w utrzymaniu czystości oraz nie wymagają malowania. Przy wyborze okna należy zwrócić uwagę, aby skropliny pary wodnej ściekające z szyb odprowadzać na zewnątrz przez specjalną szczelinę w dolnej ramie okna, co zapobiega gromadzeniu się wilgoci w budynku.
    Połączenie ram okiennych z murem jest często miejscem o gorszej izolacyjności i gdzie występują duże straty ciepła z budynku. Stosowana najczęściej do osadzania okien zaprawa cementowa nie zapewnia takiego oporu cieplnego jak drewniana rama. Prawidłowe osadzenie okna w ścianie powinno na stykach okna i muru zapewnić taka izolację jaka posiada ściana. Jako izolację stosuje się wtryśnięcie w szczeliny między ramą a ścianą pianki poliuretanowej. Zastygająca pianka poliuretanowa doskonale uszczelnia i izoluje styk. 
    Drzwi i wrota również powinny być szczelne i ciepłe. Prawidłowo wykonane drzwi powinny składać się z dwu warstw desek wypełnionych w środku materiałem ocieplającym i szczelnie przylegać do framugi. Można też zastosować drzwi z tworzywa sztucznego.
    Zapewnienie optymalnych temperatur w pomieszczeniach dla drobiu nie jest możliwe bez stosowania ogrzewania (z wyjątkiem okresu lata). Moc urządzeń grzewczych będzie zależała od gatunku drobiu i jego wieku oraz od stanu technicznego budynku.
    W uproszczeniu możemy przyjąć, że dla piskląt moc urządzeń grzewczych w budynku o powierzchni 960 m2 i kubaturze 2200 m3 powinna wynosić 132 tys. kcal/h (153,5 kW), natomiast dla drobiu dorosłego 88 tys. kcal/h (102,8 kW). Do tej pory w praktyce stosowano głównie ogrzewanie radiacyjne – grzejnikowe. Czynnikiem grzejnym jest ciepła woda, natomiast emitorem ciepła są różnego rodzaju metalowe urządzenia (radiatory) zamontowane wzdłuż ścian długich budynku. Pomieszczenie ogrzane jest przez promieniowanie podczerwone z powierzchni tych urządzeń do wszelkich przegród konstrukcyjnych – budowlanych (ściany, sufit, podłoga, okna itp.), a także do samych zwierząt. Promieniowanie emitowane przez grzejniki mają dużą zdolność przenikania i ogrzewania. Efekt cieplny zależy od temperatury, wielkości powierzchni oraz barwy ciała promieniującego i absorbującego te promieniowanie, bez względu na temperaturę powietrza. W przypadku niskiej ciepłochronności ścian, w takich budynkach może dochodzić do nadmiernych strat ciepła, przy dużym zużyciu opału. Często popełnianym błędem w takiej sytuacji jest zmniejszenie wentylacji w celu zapobieżenia „ucieczki” ciepła z budynku. Poprawę warunków termicznych w pomieszczeniu można uzyskać przede wszystkim poprzez zwiększenie ciepłochronności ścian i stropu. Można to zrobić zwiększając grubość przegród lub stosując materiały termoizolacyjne o bardzo niskim współczynniku Ukmax.
    Obecnie coraz więcej kurników ogrzewanych jest promiennikami gazowymi. Dostępne na rynku promienniki gazowe zapewniają komfort cieplny zbliżony do naturalnego promieniowania słonecznego, a ciepło dociera bezpośrednio do przebywających pod nim ptaków. Zaletą promienników jest regulowana moc ogrzewania w zakresie 10-100%, co pozwala na ekonomiczne zużycie gazu i precyzyjną regulację temperatury w ciągu doby. Ponadto minimalne świecenie promienników nie zakłóca programu świetlnego. Innym rozwiązaniem jest stosowanie nagrzewnic gazowych. Urządzenia te jednak nie powinny być stosowane w odchowie piskląt, gdyż powodują nadmierne wysuszenie powietrza. 
    Nakłady poniesione na poprawę ciepłochronności budynków dla drobiu zwrócą nam się, gdyż za poprawą warunków środowiskowych w budynku idzie wyższa produkcja i lepszy stan zdrowia ptaków.