W harmonogramie firmy De Heus przyjęte jest założenie, że raz w roku jest przeprowadzany test na grupie indorów. Na początku października 2008 przeprowadzono pierwsze takie doświadczenie. Oprócz postawionych pytań dotyczących żywienia i odpowiedzi ptaków, chcieliśmy dowiedzieć się jakie są różnice między rasami indorów i jak duży wpływ ma genetyka rasy.

Doświadczenie obejmowało grupę 1800 sztuk indorów. W ramach grupy testowane były 3 rasy: A, B i C. Indory testowane były w 24 boksach po 75 ptaków w każdym. Zastosowano 6-stopniowy system żywienia. Cały test podzielono na 3 części:

1. odchów: do 5 tygodnia. W tym okresie indory odchowywane były tylko na części fermy – odchowalni. Stosowano standardowe pasze firmy De Heus.
2. okres groweru: obejmował pasze 3 i 4. W tym okresie ptaki były już rozłożone na całej powierzchni fermy, po 75 sztuk w boksie. Stosowane były dwa różne rodzaje groweru: pasza kontrolna i pasza, tzw. zdrowotna. Pasza zdrowotna miała uwzględnione w recepturze dwa dodatki: dodatek stabilizujący florę jelitową oraz dodatek pełnego ziarna pszenicy w ilości 10%.
3. okres finiszeru: obejmował pasze 5 i 6. W tym okresie stosowaliśmy 4 różne pasze. Różnice między paszami obejmowały poziom białka i aminokwasów. Sprawdzaliśmy wykorzystanie białka przez poszczególne rasy oraz odpowiedź na wyższy poziom białka w postaci przyrostów i wydajności mięśnia piersiowego.

 
EFEKT PASZY GROWER
Pasze stosowane były od dnia 35 do dnia 82.
A – pasza kontrolna
B – pasza zdrowotna
Wyniki były dosyć zaskakujące, ponieważ podczas 47 dni stosowania tych pasz, efekt ich działania był bardzo mało widoczny. Nie było wielkich różnic w wadze ptaków, zużyciu paszy jak również niewielkie były różnice w jakości ściółki. Efekt działania paszy zdrowotnej uwidocznił się dopiero w 112 dniu tuczu. Wszystkie grupy żywione paszą „zdrowotną” pokazały pozytywną odpowiedź w postaci lepszego przyrostu + 0,33 kg oraz niższego zużycia paszy – 0,03 kg.
 
EFEKT PASZY FINISZER
Stosowane pasze:
C – niski poziom białka
D – średni poziom białka
E – średniowysoki poziom białka
F – wysoki poziom białka
Pod względem wagi końcowej najwyższe wagi końcowe otrzymaliśmy na paszy F o najwyższym poziomie białka. A więc istniała pozytywna odpowiedź ptaków na dodatek białka w paszy.
Pod względem kosztów żywienia na 1 kg przyrostu najbardziej ekonomiczna okazała się pasza o średnim poziomie białka D.
Nie otrzymaliśmy wyraźnej odpowiedzi na pytanie o zależność między ilością białka w paszy, a jakością ściółki.
 
JAKOŚĆ ŚCIÓŁKI
Jedną z cech ras, którą bardzo ściśle monitorowaliśmy była jakość ściółki. Ściółka była oceniana w skali od 0 do 10, co drugi dzień od paszy nr 3 (0 - bardzo zła; 10 - doskonała).
Ilość ocen, którą przeprowadzaliśmy oraz przeprowadzanie ocen w grupach kilkuosobowych pokazała, że istnieje tendencja wskazująca wyraźnie na to, że jakość ściółki jest w dużym stopniu zależna od rasy i jej cech.
 
MIĘSIEŃ PIERSIOWY
Po zakończonym cyklu dokonany był dokładny rozbiór tuszek na ubojni. Określaliśmy udział poszczególnych partii tuszek. Udział mięśnia piersiowego jest cechą w dużym stopniu determinowaną przez genetykę ptaków. Jest to dzisiaj jedna z najbardziej istotnych cech u indyków, nad którą pracują wszystkie firmy hodowlane. Różnice pomiędzy rasami były widoczne już w trakcie trwania cyklu:
Końcowe wyniki po rozbiorze tuszek pokazały, że są różnice w wydajności mięśnia piersiowego pomiędzy rasami. Wyniki pokazują istotne różnice dochodzące do 1%. Nie zaobserwowano istotnych różnic wynikających z faktu różnych poziomów białka w paszy.

 
Dalsza praca firmy De Heus
Jak widać po wynikach doświadczeń, niektóre bardzo pożądane przez hodowców cechy są zależne od wielu czynników. Wpływ na nie ma nie tylko pasza i genetyka, ale wiele czynników zewnętrznych związanych z zarządzaniem na fermie, wentylacją, opieką weterynaryjną. Firma De Heus będzie nadal prowadzić doświadczenia i poszukiwać dobrych rozwiązań dla hodowców, które z jednej strony zaspokajałyby ich wymagania dotyczące wyników technicznych, a z drugiej ekonomicznych. Postęp genetyczny w drobiarstwie jest bardzo duży. Firmy hodowlane wciąż udoskonalają swoje rasy. Praca polega z jednej strony na poprawie wydajności ptaków, z drugiej na utrzymaniu wysokiej zdrowotności i odporności nie tylko na choroby, ale również na niesprzyjające warunki środowiska. Obserwacje na naszej fermie pokazują, że są to dwa kierunki, które nie koniecznie idą ze sobą w parze. Wysoka wydajność i przyrosty masy ciała, często są okupione mniejszą odpornością, większą wrażliwością na warunki środowiska oraz gorszą strawnością paszy. Z kolei duża odporność, dobre przyswajanie pasz i sucha ściółka są cechami charakterystycznymi ras o niższej wydajności i przyrostach. Znając predyspozycje ras ptaków hodowcy wraz z doradcami firmy De Heus mogą dobrać odpowiedni program żywieniowy oraz ustalić profil prowadzenia stada, a jednocześnie być świadomi tego, że często problemy, które pojawiają się na kurnikach są składową wielu czynników: żywienia, środowiska i cech rasowych.
 
 
PODSUMOWANIE
1.    Wyniki, które otrzymano pokazały, że potencjał genetyczny ma wpływ na wydajność i zdrowotność ptaków.
 
2.    Najwyższe wagi przy sprzedaży w 140 dniu otrzymano na rasie C – 21,35 kg. 
    A potem kolejno: 
    Rasa B – 21,03 i Rasa A – 20,13 (tab. 1)
 
3.    Zużycie paszy na 1 kg masy ciała było standaryzowane na wagę 20 kg. Najniższe zużycie paszy otrzymano kolejno (tab. 1): 
    – rasa C    →    2,66 kg
    – rasa B    →    2,72 kg
    – rasa A    →    2,77 kg
 
4.    Wydajność mięśnia piersiowego w stosunku do wagi ubojowej (tab. 2)
    – rasa C    →    31,17 %
    – rasa A    →    30,47%
    – rasa B    →    30,13 %
 
5.    Jakość ściółki w dużym stopniu zależna jest od rasy ptaków. Najlepszą jakość otrzymano kolejno:
    – rasa A    →    7,8 punktów
    – rasa C    →    7,0 punktów
    – rasa B    →    6,4 punkty