Jedną z form aktywności Polskiego Związku Producentów Pasz jest organizowanie konferencji naukowych i wykładów. Zaś jednym z najmodniejszych ostatnio tematów w branży paszowej jest DDGS (Dried Distillers Grain with Solubles). Stąd też zorganizowana 20 listopada br. przez PZPP (ale w budynku MRiRW) konferencja: DDGS – suszony wywar pogorzelniany szansą dla producentów pasz.

Stary nowy pomysł
    DDGS nie jest właściwie żadną nowością dla hodowców. Browarniane i gorzelniane produkty od dawna stosowano w żywieniu zwierząt. Argumentem „za” była stosunkowo niska cena (czasem można było pozyskać wywar gorzelniany za koszty transportu). Argument „przeciw” to niestabilna zawartość składników pokarmowych (każda partia może być inna) i szybkie psucie się, co praktycznie wyklucza przechowywanie. Wielu hodowców bydła i trzody skarmia produkty uboczne z browarów i gorzelni. Nauczyli się ich stosowania i chwalą sobie efekty ich użycia w żywieniu zwierząt.
    Skąd więc ożywione zainteresowanie tym surowcem? Świat oszalał ostatnio na punkcie ekologii, a wśród wielu objawów tego szaleństwa jest produkcja biopaliw. Wywary gorzelniane są zaś produktem ubocznym przy produkcji bioetanolu napędzającego coraz więcej samochodów z silnikami benzynowymi. Nasza Redakcja sceptycznie podchodzi do nawoływań ekologów. Spadające ceny ropy naftowej i załamanie rynku biodiesla w Niemczech po cofnięciu ulg podatkowych, potwierdzają nasz sceptycyzm. Cokolwiek jednak o tym myślimy góra co-produktów gorzelnianych jest faktem, tak jak faktem jest, że producenci biopaliw podkupują zboża paszowe producentom pasz. Oferują rolnikom ceny, których paszowcy nie są w stanie zapłacić. Stąd naturalne zwrócenie się hodowców i wytwórców pasz po DDGS.
 
 
Czemu DDGS a nie wywar  gorzelniany?
    Sprawa nomenklatury jest właściwie umowna. Wykształciły się dwie szkoły (powiedzmy, że falenicka i otwocka). Jedni twierdzą, że angielski skrót DDGS można, a nawet trzeba, tłumaczyć jako wywar gorzelniczy suszony zbożowy. Inni zaś stosują angielskie DDGS, czasem nawet w angielskim brzmieniu Di-Di-Dżi-eS. Nas merytorycznie przekonuje wyjaśnienie podane na opisywanej konferencji przez doktora Kujawiaka (SANO). Wywary gorzelniane to jednak nie to samo, co DDGS – produkt standaryzowany lub przynajmniej specjalnie przygotowany do karmienia zwierząt. Zaś znając specyfikę języka polskiego spodziewamy się, że ustali się wymowa De-De-Gie-eS.
 
 
DDGS w Polsce i na świecie
    Zamysłem Józefa Śliwy, Prezesa PZPP, jaki przyświecał organizacji konferencji było przedstawienie doświadczeń zarówno krajowych jak i zagranicznych (USA i EU). Unijne doświadczenia przybliżył specjalny gość konferencji, dr Christine Potthast, pracująca w niemieckim koncernie cukrowniczym Sudzucker AG. Produkcja cukru to w EU bardziej polityka niż przemysł, dlatego Sudzucker prowadzi też wiele innych, mniej skrępowanych polityką aktywności. W tym produkcję bioetanolu, jako dodatku do paliw samochodowych. Konsekwencją jest góra produktów towarzyszących do zagospodarowania, a rozwiązaniem problemu własny produkt typu DDGS – ProtiGrain. Dr Potthast przedstawiła wiele doświadczeń z użycia DDGS, jako surowca paszowego. Stał się on bardzo popularny wśród niemieckich hodowców i chęć jego zakupu trzeba zgłaszać z dużym wyprzedzeniem. ProtiGrain jest produktem standaryzowanym, łatwym w użyciu przez „żywieniowców”. Nie jest oczywiście pozbawiony wad. Nie można nim np. zastąpić więcej niż 10 do 30% dawki zbóż (zależnie od grupy zwierząt), bez ryzyka spadku wydajności. Wymaga też uzupełnienia enzymami. Podbudowani sentencją Paracelsusa: „Wszystko jest trucizną i nic nie jest trucizną. Wszystko zależy od dawki” nie zrażamy się. Gorzej, że dr Potthast nie umiała przybliżyć relacji cenowych obowiązujących obecnie na rynku niemieckim. Trochę szkoda, bo decyzja o stosowaniu tego DDGS i każdego innego składnika pasz zapada głównie w oparciu o ekonomikę. Przynajmniej w Polsce, choć warunki panujące w tzw. starej Unii coraz bardziej odrywają hodowcę od działań rynkowych. Kto wie – jeśli ekologiczna moda na biopaliwa będzie trwać dalej, możemy się spodziewać nakazu administracyjnego dodawania DDGS do pasz.
    W wolnym świecie także znają te problemy. Dr Ryszard Kujawiak (SANO) uczestniczył niedawno w dużej konferencji paszowców w USA. Jak relacjonował, połowa wygłoszonych wykładów dotyczyła DDGS i innych surowców towarzyszących. Stosuje się je na amerykańskich farmach jako rekompensatę drożejących zbóż, szczególnie kukurydzy. Ogromne jej ilości zostają przerobione na dodatki do paliw samochodowych. Amerykanom również zostaje „góra” co-produktów pofermentacyjnych. Hodowcy bardzo chętnie po nie sięgają. Nie boją się, jak polskie władze, że DDGS pochodzi właściwie w całości z kukurydzy GMO. Choć żadne przepisy nie zmuszają producentów paliw do stosowania dodatków bioetanolu, amerykańscy nafciarze robią to na ogromną skalę. W rezultacie USA stały się i w tej dziedzinie liderem światowym.
    Problemów z podaniem cen nie miała firma EKOPLON. P. Gabriela Obara w profesjonalnej prezentacji przedstawiła nowość na naszym rynku: ProtiGold – susz zbożowy podestylacyjny. Oprócz danych naukowych i wyników produkcyjnych uczestnicy konferencji mogli poznać ProtiGold „osobiście” – każdy otrzymał próbkę. Produkt wygląda bardzo atrakcyjnie, kolorem przypomina brązowy cukier. Smakowicie pachnie i nieźle smakuje (sprawdzałem). Nie powinno być problemów z pobieraniem paszy z dodatkiem ProtiGold. EKOPLON oddaje klientom DDGS o stałym i sprawdzonym składzie np. białko og. 26,5%, tłuszcz sur. 8%, włókno 6,5%. P. Obara zwróciła szczególną uwagę na zawartość fosforu (zwłaszcza strawnego) w ProtiGold: P og. – 0,79%, P str. – 0,63%. Bilansując mieszankę warto te atrakcyjne poziomy uwzględnić i oszczędzić na fosforze z innych źródeł. Inna cecha to niskie pH, nie przekraczające 4,0. Jeśli nie możecie się doczekać, kiedy podamy ceny na ProtiGold, to się zawiedziecie – mimo że p. Obara podała pułap, od którego zaczyna negocjacje, była to wiadomość raczej dla uczestników konferencji. W porównaniu z ubiegłorocznymi cenami zbóż, DDGS z EKOPLON-u kosztował rewelacyjnie. Obecne zamieszanie w skupie pogarsza te relacje, ale wciąż ProtiGold wypada atrakcyjnie.
    Wiele doświadczeń i praktycznych obserwacji ze stosowania enzymów u zwierząt monogastrycznych żywionych DDGS przybliżył dr Jan Koślacz z DSM. Niestety, uzupełnienie mieszanek paszowych z DDGS-em o enzymy jest niezbędne, ale można to zrobić stosunkowo niskim kosztem.
    Koszty te mogą być tym niższe, im więcej o zawartości poszczególnych składników paszy będziemy wiedzieć. Pomocą służyć tu może jedno z urządzeń firmy FOSS, InfraXact badające w ciągu minuty skład próbki paszy lub surowców paszowych. Za cenę małego samochodu osobowego można nabyć doskonałe narzędzie testowe, mogące m.in. uchronić nas od zakupu zbóż skażonych mykotoksynami. Wyniki można otrzymać właściwie natychmiast nim przyczepa z ziarnem wjedzie na wagę. Dla mieszalni pasz to idealne rozwiązanie, zaś indywidualni rolnicy mogą pomyśleć o jakiejś formie wspólnego użytkowania takiej maszyny. Zapewne szybko się zwróci, bo jak przekonywał p. Adam Krause, koszt wykonania analizy wynosi jedynie 5 groszy.
 
    PZPP organizuje konferencje cyklicznie. Zawsze dotyczą spraw aktualnych, nurtujących paszowców. Udział w tych spotkaniach jest wprawdzie otwarty, ale członkowie PZPP mają sporą zniżkę. Dlatego polecamy przynależność do tej organizacji.
 
Piotr Lisiecki

Tags: bioenegria , dodatki paszowe , ekologia , pasze , żywienie , żywienie bydła , żywienie trzody