| Najwyższa efektywność wiązania mikotoksyn |
 |
 |
 |
| Hodowca Drobiu | |
| Wpisany przez dr Paweł Lewkowicz Kemin Poland Sp. z o.o. | |
 Wiązanie mikotoksyn przez związki mineralne odbywa się w dwojaki sposób: ■ Poprzez wykorzystanie adsorpcji jonowej elektrostatycznej na powierzchni ■ Poprzez absorpcję wewnątrz struktury materiału  Mechanizm adsorpcji działa na skutek oddziaływania elektrostatycznego (przeciwne ładunki elektryczne przyciągają się a jednakowe odpychają). Adsorpcja elektrostatyczna może jednak zachodzić tylko wtedy, gdy mamy do czynienia z cząsteczką mikotoksyn, która również posiada naładowane elektrycznie fragmenty, są to tak zwane cząsteczki polarne. Większość cząsteczek mikotoksyn, to struktury polarne. Jedynie bardzo symetryczne związki chemiczne zawierające w swojej strukturze pierścień cykliczny, mogą równomiernie rozprzestrzeniać potencjał elektryczny na całej powierzchni i nie ulegają adsorpcji elektrostatycznej. Adsorpcji tej nie ulegają też pierwiastki.  W przypadku długich struktur organicznych zdecydowana większość z nich podlega adsorpcji elektrostatycznej ze wszystkimi tego konsekwencjami. Oznacza to również, że niektóre ważne dla organizmu substancje takie jak np. witaminy także mogą być adsorbowane. Tym niekorzystnym zjawiskom przeciwdziała się dobierając taki rodzaj glino-krzemianów, których kształt powierzchni nie jest zgodny z kształtem cząsteczki i na skutek tego nie mogą się one efektywnie stykać. Ponieważ siła wiązania elektrostatycznego maleje bardzo szybko wraz z odległością pomiędzy adsorbentem i adsorbowaną cząsteczką, nawet jeśli dochodzi do adsorpcji, to jej skuteczność jest bardzo mała i większość takich połączeń ulega następnie rozerwaniu. W celu poprawienia efektywności wiązania mikotoksyn preparat składa się z różnych glino-krzemianów o różnorodnej charakterystyce i powinowactwie do mikotoksyn.  W skład -u wchodzą następujące substancje wiążące: sepiolit, bentonit, montmorilonit i steatyt. Oprócz substancji wiążących produkt zawiera również substancje zapobiegające zbrylaniu oraz substancje przeciwpleśniowe, aby powstrzymać ewentualne wytwarzanie nowych mikotoksyn. W ten sposób rozszerzono spektrum efektywnego działania produktu do 6 grup mikotoksyn: ■ Aflatoksyny (B1, B2, G1, G2) ■ Ochratoksyny (A i B) ■ Zearalenonu ■ DON (vomitoksyna) ■ T-2 ■ Fumonizyna B1  Oprócz poszerzenia spektrum działania produkt poddano specjalnym procesom aktywacji, aby zwiększyć możliwości wiązanie tak szerokiej gamy mikotoksyn. Proces aktywacji glino-krzemianów to kilka etapów. Pierwszym etapem jest zmiana fizycznego charakteru materiału wiążącego mikotoksyny, zwana też aktywacją fizyczną. Aktywacja fizyczna polega na zwiększeniu aktywnej powierzchni, która może kontaktować się z mikotoksynami, stąd też jeden gram substancji jest wykorzystywany w znacznie większym stopniu. Fizyczne powiększenie powierzchni aktywnej praktycznie realizowane jest poprzez duże rozdrobnienie, nawodnienie oraz obróbkę termiczną. W praktyce strukturę glino-krzemianów można porównać do talii kart. Złożone do tasowania zabierają małą przestrzeń, rozłożona cała talia to całkiem duży arkusz. Aktywacja fizyczna sprawia, że cała powierzchnia aktywnie chłonąca mikotoksyny jest w kontakcie z paszą, co maksymalizuje efektywność jednostkową produktu (ma to wpływ na dawkowanie). Jako finalny etap aktywacji fizycznej otrzymujemy pojedyncze płatki glino-krzemianów mające strukturę wafla – dwie warstwy glino-krzemianowe (płytki) połączone (sklejone) warstwą jonów metali.  Drugim etapem aktywacji jest proces chemiczny. Jest to dosyć złożony proces polegający z jednej strony na chemicznym rozdzieleniu poszczególnych płytek poprzez uwolnienie jonów metali lub też na zastąpieniu jednego jonu metalu innym, co pozwala na regulację odległości pomiędzy poszczególnymi płytkami, a co za tym idzie wpływanie na absorpcję różnych rodzajów mikotoksyn. Różna zdolności absorpcji mikotoksyn wykazywana przez komercyjne produkty oparte na tych samych glino-krzemianach jest spowodowana właśnie tym faktem. Aktywacja chemiczna zwiększa też jono-wymienności materiału. Powoduje to mobilizację jonów, które mogą być wymieniane przez inne jony lub cząsteczki, na których miejsce następnie przyłączane są mikotoksyny.  Rozszerzenie spektrum oraz aktywacja preparatu toxfin pozwoliły na podniesienie skuteczności wiązania mikotoksyn. Poniższa tabela przestawia porównanie efektowności toxfin i 6 innych komercyjnych preparatów wiążących mikotoksyny. Wyniki porównywano na następującej zasadzie. Najskuteczniejszy preparat otrzymywał wartość 100% a wynik innych preparatów przedstawiony był jako % efektywności najlepszego z nich dla danej mikotoksyny. Rezultaty poszczególnych preparatów w dużej mierze odpowiadają ich składowi. Ponieważ większość preparatów oparta jest na jednym rodzaju materiału wiążącego, stąd też spektrum ich działania jest ograniczone. Np., jeżeli skutecznie działają na aflatoksyny, to nie są skuteczne w przypadku zearalenonu. W celu potwierdzenia wyników in-vitro przeprowadzono doświadczenie na brojlerach. Badania przeprowadzono na Wydziale Weterynaryjnym Tamil Nadu University, (TANUVAS), Chennai, Tamil Nadu, India w 2004. Brojlery w przeciągu całego procesu tuczu (do 42 dnia) były podzielone na 3 grupy po 4 powtórzenia i 12 brojlerów w grupie, które otrzymywały następujące pasze: 1 - Pasza kontrolna wolna od mikotoksyn 2 - Pasza testowa z dodanymi mikotoksynami 500 ppb Aflatoksyny B1 i 250 ppb Ochratoksyny A) 3 - Pasza testowa z dodanymi mikotoksynami i preparatem Dry  Ptaki spożywające paszę z mikotoksynami wykazywały wyraźne pogorszenie parametrów wzrostu (waga końcowa niższa o 4% a zużycie paszy wyższe o 3%) w stosunku do grupy kontrolnej. Dodanie preparatu Dry do paszy zawierającej mikotoksyny spowodowało, że ptaki z tej grupy nie różniły się w od ptaków z grupy kontrolnej. Stąd wniosek, że zastosowanie preparatu całkowicie wyeliminowało negatywny wpływ mikotoksyn na zwierzęta. Dry jest najbardziej efektywnym produktem na rynku, o największym spektrum działania, a jego skuteczność szacuje się na poziomie 90%, co pokazuje tabela 1. Unikalny proces aktywacji stosowany przez Kemin Europa N. V. pozwala w maksymalnym stopniu wykorzystać własności wiążące preparatu oraz stosować niskie dawki. to preparat bezpieczny, który stosowany jest jako bezpośredni dodatek do pasz lub poprzez premiks, gdyż posiada badania potwierdzające, iż nie wiąże witamin i mikroelementów.   Ze względu na szerokie spektrum działania oraz wysoką efektywność dawkowanie preparatu Dry wynosi najczęściej 1 kg/tonę paszy. Jest to również typowe zastosowanie w sytuacjach, gdy mamy do czynienia z tzw. podprogowymi poziomami mikotoksyn, których interakcje dają wyraźnie negatywny efekt w produkcji zwierzęcej. W Polsce bardzo często, zwłaszcza przy żywieniu opartym na kukurydzy występuje właśnie taka sytuacja. Laboratorium firmy Kemin Europa N. V. dokonuje analiz poziomu mikotoksyn w paszy i jest akredytowane przez Belgijski Ovocom (odpowiednik PDV w Holandii) odpowiedzialny za wprowadzanie HACCP w belgijskim przemyśle paszowym. Nasze biuro w Polsce chętnie udzieli Państwu szczegółowych informacji na temat preparatu , analiz laboratoryjnych pasz na zawartość mikotoksyn. Kemin Poland Sp. z o.o. ul. Puławska 303, 02-785 Warszawa tel (022) 549 48 63, faks (022) 549 48 65 www.kemin.com
|
