Reklama

giełda online

Zboża paszowe
cena netto zł/t
pszenica600-630
kukurydza780
owiesbrak ofert
jęczmień520-550
Śruty
rzepakowabrak ofert
sojowa1610
żródło:www.rolpetrol.com.pl
przejdź
Współczesne brojlery Potencjał i ograniczenia produkcyjne w odchowie brojlerów PDF Drukuj Email
Hodowca Drobiu
Wpisany przez Robert Burek, Stanisław Budnik   
 Efektem dokonującego się postępu w produkcji brojlerów jest uzyskanie wagi ubojowej przy skróceniu okresu odchowu i jednoczesnym doskonaleniu wykorzystania składników pokarmowych z dostarczonej ptakom paszy. Równocześnie obserwuje się zmniejszanie ilości hybrydów – linii genetycznych kurcząt brojlerów – obecnych na rynku, które są w stanie sprostać aktualnym wymaganiom odbiorców żywca. Jednakże wciąż istnieją istotne różnice pomiędzy brojlerami, które odchowywane są na krajowych fermach. Pełne wykorzystanie potencjału genetycznego współczesnych kurcząt możliwe jest tylko wtedy, gdy znamy i bierzemy pod uwagę w trakcie cyklu produkcyjnego różnice między nimi.

Porównanie rekomendowanych parametrów produkcyjnych, jakie mogą uzyskać cztery najpopularniejsze linie brojlerów odchowywane w Polsce (tab. 1.) pokazuje zróżnicowanie w uzyskiwanych masach i w stopniu wykorzystania paszy przez ptaki podczas czterdziestu dwóch dni odchowu.

 

   


 Należy zauważyć, że odchylenia dla obydwu tych parametrów mieszczą się w granicach ±4% od wartości średnich, które dla masy ciała wynoszą 2587 g, a konwersji paszy 1,73 kg/kg. Wielokrotnie w warunkach produkcyjnych zróżnicowanie pomiędzy kolejnymi odchowami ptaków na tej samej fermie i tej samej genetyki wykazuje większe zróżnicowanie.
 Przedstawione w tabeli 1. różnice pomiędzy liniami genetycznymi dotyczą ptaków po sześciu tygodniach odchowu. Nie obserwuje się różnicy masy ciała piskląt jednodniowych pomiędzy liniami. Interesującym jest fakt, że przedstawione linie genetyczne charakteryzują się odmiennymi krzywymi przyrostów w ciągu całego okresu odchowu (rys. 1).

  

 

 Brojlery linii A od pierwszego tygodnia przyrastają najszybciej. W przypadku brojlerów linii B obserwujemy najsłabsze tempo przyrostu w ciągu pierwszych trzech tygodni odchowu, po tym okresie ptaki te nabierają tempa i w konsekwencji w czterdziestym drugim dniu ich masa jest niższa od masy ptaków linii A zaledwie o 26 g (1%) i jest mniejsza niż w siódmym dniu życia, kiedy różnica ta stanowi 21%. Rekomendowana masa ptaków linii A wynosi 182 g a ptaków B 150 g. Brojlery linii C i D w ciągu pierwszych trzech tygodniach życia charakteryzują się średnimi wartościami przyrostów, jednakże w drugiej połowie okresu odchowu ich przyrost jest słabszy. Najniższą masę ciała w 42 dniu wykazują ptaki linii D.

 Rozwój brojlera w pierwszym tygodniu życia ma decydujący wpływ na wyniki uzyskiwane w kolejnych tygodniach odchowu. W pierwszym tygodniu życia następuje bardzo intensywny rozwój przewodu pokarmowego. Najszybciej w tym okresie rozwija się błona śluzowa jelita cienkiego oraz wątroba i trzustka. Dzięki temu zwiększa się efektywność wykorzystania składników pokarmowych podawanych w paszy, ponadto minimalizowana jest ilość niestrawionych resztek paszy przedostających się do jelita grubego i mogących być pożywką dla patogennej mikroflory. W przypadku wszystkich linii genetycznych istnieje bardzo silna korelacja pomiędzy masą ciała w siódmym dniu życia a masą uzyskaną na koniec odchowu.

 

 Parametrem ułatwiającym ocenę tempa przyrostu jest Potencjał Wzrostowy Brojlerów (PWB).
 Jeżeli PWB mieści się w przedziale od 2,8 do 3,2 mówimy, że wzrost ma charakter zrównoważony. PWB większy niż 3,2 świadczy o dynamicznym wzroście. Ptaki oceniane jako słabo przyrastające (wzrost wyciszony) mają PWB mniejszy od 2,8. W przypadku analizowanych czterech linii genetycznych istnieje duże zróżnicowanie wartości PWB. Najwyższy PWB posiadają brojlery linii A. W przypadku brojlerów linii B obserwujemy niską wartość PWB. Brojlery linii C i D charakteryzują się wzrostem zrównoważonym, w ich przypadku PWB wynosi ok. 3,1. Potencjał wzrostowy brojlera jest bardzo wygodnym i miarodajnym parametrem ułatwiającym ocenę rozwoju ptaków. Jeżeli jedynie odnosimy uzyskiwane w produkcji masy ciała do mas rekomendowanych pomijamy wpływ masy ciała piskląt jednodniowych, a są one różne. Jeżeli pisklęta linii A mające masę 36 g w dniu wstawienia, po tygodniu osiągną masę 156 g, to ich PWB wyniesie 3,33 i jest taki sam jak PWB piskląt, które miały w dniu wstawienia 42 g i po tygodniu osiągnęły masę 182 g. W obydwu przypadkach możemy spodziewać się podobnego tempa przyrostu w kolejnych tygodniach odchowu. Podobnie jak w przypadku przyrostów istnieją istotne różnice w stopniu wykorzystania paszy (rys. 2).

   

 

 Największe zróżnicowanie występuje w trakcie pierwszych dwóch tygodni. Referencyjne wartości skumulowanej konwersji paszy za ten okres wahają się w przedziale od 1,09 kg/kg (grupa B) do 1,25 (grup C). Referencyjne wartości konwersji paszy za cały okres odchowu nie wykazują tak dużego zróżnicowania, mieszcząc się w przedziale od 1,69kg/kg do 1,76kg/kg.

 Oceny jakiejkolwiek linii genetycznej nie możemy ograniczyć jedynie do parametrów technicznych, jakimi są przyrosty i konwersja paszy. W produkcji zwracamy również uwagę na takie cechy jak: łatwość prowadzenie odchowu, podatność na stresy i czynniki chorobotwórcze, poziom upadków, szczególnie w ostatnim okresie odchowu, jakość kośćca oraz zróżnicowanie pomiędzy płciami. W tabeli 2 zostały zebrane wszystkie powyższe cechy omawianych linii.

 

 

 

 Na podstawie opisanych cech można poszczególnym liniom genetycznym przypisać następujące charakterystyki:

Linia A to brojlery intensywnie przyrastające w ciągu całego odchowu, średnio wrażliwe na stresy, o średniej budowie kośćca.

Linia B to brojlery o niskich przyrostach początkowych i wysokim tempie budowy masy mięśniowej w końcowym okresie odchowu, wrażliwe na stres oraz o słabych nogach.

Linia C to brojlery o średnim tempie przyrostów i niskiej podatności na stres.

Linia D to brojlery o umiarkowanej intensywności przyrostów i niskiej podatności na stres.

 Wszystkie z powyższych linii genetycznych są użytkowane w Polsce. W niniejszym artykule nie są podawane nazwy poszczególnych linii dlatego, aby uniknąć jakichkolwiek sugestii dotyczących preferencji którejkolwiek z linii. Opisane charakterystyki dotyczą nie tylko tych czterech wybranych linii, ale wielu innych użytkowanych w Polsce i na świecie brojlerów kurzych.

 Interesującym problemem jest żywienie brojlerów uwzględniające ich cechy genetyczne i pozwalająca uzyskać optymalne wyniki produkcyjne. W prezentowanym porównaniu najwyższe masy na koniec odchowu posiadają brojlery linii A. Należy zadać w tym momencie pytanie: czy potencjał genetyczny tych ptaków pozwala uzyskać jeszcze wyższe przyrosty? Tworząc strategię żywieniową pod kątem uzyskania maksymalnych mas końcowych, możliwym jest bardzo istotne przekroczenie wartości referencyjnych (tab. 3.)

 

 

 

 Masy końcowe uzyskiwane w odchowie brojlerów linii B są porównywalne do tych, jakie uzyskiwane są przez ptaki linii A, aczkolwiek ptaki te są bardziej podatne na stresy i mają słabszy kościec. W przypadku tych ptaków wydaje się szczególnie istotnym wpływ koncentracji składników pokarmowych w paszach, szczególnie w pierwszych tygodniach odchowu (tab. 4.).

 

 

 

 Prezentowane wyniki pokazują, że poprzez koncentrację paszy możliwe jest wpływanie na masy końcowe oraz stopień jej wykorzystania. Jednocześnie nie zaobserwowano wpływu koncentracji paszy na poziom upadków i ilości wyselekcjonowanych ptaków. Selekcji poddane były ptaki mające problemy motoryczne i charłaki.

 W tym miejscu należy zadać pytanie: czy brojlery różnych linii genetycznych należy żywić w ten sam sposób? Oczywiście można żywić tak samo, jednak aby uzyskać optymalne wyniki techniczne i ekonomiczne możliwym, aczkolwiek niekoniecznym jest dostosowanie strategii żywienia do indywidualnych potrzeb różnych typów genetycznych.

 Nie należy przy tym zapominać, że na wynik końcowy całego odchowu mają również wpływ jakość wstawianych piskląt, status zdrowotny ptaków, zarządzanie stadem, obsada i inne elementy, mające bardzo często zdecydowanie większe znaczenie na osiągany efekt techniczny i ekonomiczny produkcji niż genotyp kurcząt.