|
Produkcja trzody chlewnej charakteryzuje się dużą zmiennością, tzn. że wielkość pogłowia i produkcji podlegają dużym wahaniom. Każdemu producentowi trzody chlewnej dobrze znane jest pojęcie „cyklu świńskiego”.
Wzrost popytu powoduje podniesienie cen wieprzowiny i tym samym zwiększenie produkcji. Następnie dochodzi do wzrostu podaży wieprzowiny na rynku i obniżenia zapotrzebowania, co wpływa na spadek cen oraz zmniejszenie opłacalności produkcji i w rezultacie jej ograniczanie. Przewidywanie tych zmian nie jest łatwe i wiąże się ściśle z plonami zbóż i ceną pasz. Głównym celem każdego producenta świń jest dążenie do osiągnięcia jak największej różnicy pomiędzy kosztami produkcji a dochodem ze sprzedaży tuczników. To właśnie ta różnica warunkuje o opłacalności produkcji trzody chlewnej. W produkcji trzody chlewnej 70-75% wszystkich nakładów stanowią pasze i to właśnie koszt żywienia decyduje w głównej mierze o opłacalności produkcji świń.
Świnie w porównaniu z innymi zwierzętami gospodarskimi bardzo dobrze wykorzystują pasze. Wyniki uzyskiwane podczas tuczu przez poszczególnych producentów trzody chlewnej uzależnione są od wielu czynników takich jak: - wartości genetycznej utrzymywanych zwierząt,
- stanu zdrowotnego stada,
- wieku i związanej z nim masy ciała,
- płci,
- stopnia zbilansowania dawek pokarmowych,
- formy i sposobu przygotowania paszy,
- warunków mikroklimatycznych panujących w chlewni.
Jak wiadomo zużycie paszy jest jednym z podstawowych wskaźników opłacalności tuczu świń. O opłacalności produkcji wieprzowiny decyduje zużycie mieszanki pełnoporcjowej na 1 kg przyrostu masy ciała, które nie powinno być wyższe niż 3,5 kg.
W tabeli 1. przedstawiono uproszczoną kalkulację kosztów produkcji tucznika w zależności od zużycia paszy na 1 kg przyrostu masy ciała. W obecnej sytuacji zużycie paszy na bardzo niskim poziomie wynoszące 2,8 kg gwarantuje dochód w wysokości 26,3 zł, wzrost zużycia paszy wynoszący 3,5 oraz 4,0 kg na kg przyrostu, wpływa na znaczny wzrost kosztów produkcji i brak opłacalności (rolnik do każdej sztuki musi dołożyć odpowiednio 46,1 zł i 97,8 zł). Jak wiadomo efektywność tuczu w dużej mierze zależy od ilości i jakości uzyskiwanych produktów końcowych (% zawartość mięsa w tuszy). Zakłady mięsne rozliczające producentów na podstawie % zawartości mięsa w tuszy w klasyfikacji EUROP płacą obecnie 5,9 zł za kilogram tuszy w klasie E, 5,7 zł w klasie U. Za tusze ważącą 88 kg zawierającą 58% mięsa (klasa E) producent otrzyma 519,2 zł. W takim przypadku jedynie zużycie paszy na poziomie 2,8 kg/kg przyrostu może gwarantować opłacalność produkcji na zadowalającym poziomie (72,5 zł), w przypadku zużycia na poziomie 3,5 kg prowadzona produkcja nie przyniesie praktycznie żadnego dochodu, a zużycie na poziomie 4 kg paszy na 1 kg przyrostu spowoduje, że prowadzona produkcja kształtowała się będzie na minusie (-51,6 zł). Jeżeli zawartość mięsa będzie wynosiła 53% (klasa U), to za taką tuszę producent otrzyma 501,6 zł, w tym przypadku biorąc pod uwagę jedynie tak niskie zużycie paszy jak w przykładzie pierwszym (2,8 kg/kg przyrostu) zagwarantuje otrzymanie dodatniego wyniku finansowego w prowadzonej produkcji (54,9 zł). Bardzo duży wpływ na kształtowanie się opłacalności produkcji mają relacje cen skupu żywca do ceny podstawowych pasz, w szczególności zbóż. Najczęściej wykorzystuje się relację do żyta i jęczmienia. Przyjmuje się, że wzajemna relacja cen skupu żywca do cen żyta powinna kształtować się na poziomie jak 1 do 6-7, a dla jęczmienia 1 do 8. Taka zależność stanowi granice, której przekroczenie świadczy o korzystnych relacjach cen dla produkcji trzody chlewnej. Zmniejszenie się relacji wskazuje, że produkcja jest nie opłacalna. Obecnie wskaźnik ten kształtuje się korzystnie dla producentów świń i wynosi: 1 do 9,7 dla jęczmienia i 1 do 11 dla żyta, przy cenie 4,3 zł/kg żywca wieprzowego, jęczmienia 44 zł/q oraz 38 zł/q żyta.  Poniżej przedstawiono w zestawieniach tabelarycznych kalkulacje produkcji tuczników w zależności od użytych pasz własnych (tab. 1) lub pochodzących wyłącznie z zakupu (tab. 2). Jak wynika z poniższych zestawień w obecnej sytuacji rynkowej jedynie prowadzenie produkcji w oparciu o pasze własne jest opłacalne i może gwarantować dochód w wysokości 45,5 zł od sztuki. Natomiast tucz prowadzony w oparciu o mieszanki pełnoporcjowe pochodzące z zakupu wpływa na wzrost kosztów całkowitych i spadek opłacalności do poziomu -109,35 zł (tab. 3).
 Biorąc pod uwagę powyższe obliczenia można wyliczyć minimalną skalę produkcji pozwalającą uzyskać parytetowy dochód rolniczy. Czyli dochód równy średniej miesięcznej płacy krajowej osoby zatrudnionej poza rolnictwem (średnia pensja we wrześniu wynosiła 3171 zł – GUS 2008). Inaczej ujmując, aby uzyskać parytetowy dochód rolniczy, w obecnej sytuacji należy sprzedać 1447 sztuk tuczników z gospodarstwa prowadzącego tucz w oparciu o pasze z zakupu, przy jednoczesnym bardzo dobrym wyniku zużycia paszy wynoszącym 2,8 kg na 1 kg przyrostu masy ciała (tab. 1.), 529 tuczników w klasie E lub 693 w klasie U (w obydwu przypadkach także przy zużyciu paszy 2,8 kg/kg m. c.), lub 836 sztuk świń rocznie tuczonych w oparciu o pasze własne. Natomiast prowadzenie tuczu w oparciu o pasze z zakupu w dalszym ciągu jest nieopłacalne (obliczenia na podstawie danych z tabeli 2 i 3). W podsumowaniu należy stwierdzić, że o dochodzie rolnika w dużej mierze decyduje ilość paszy jaką świnie zużyją na przyrost masy ciała, pochodzenie paszy (tucz prowadzony na bazie własnych zbóż bądź mieszanek pochodzących z zakupu) oraz jakość sprzedawanych tuczników – ich umięśnienie oraz ceny ich skupu. Tags: chów trzody , trzoda , tucz trzody , żywienie trzody
|