przejdź
Aminokwasy decydujące o prawidłowym wzroście świń PDF Drukuj Email
Hodowca Trzody Chlewnej
Wpisany przez Wanda Milewska, UWM Olsztyn   

Dzisiaj nie wystarczy już tylko znajomość poziomu białka w paszy dla świń. Wykorzystanie białka strawionego do syntezy białka ciała świń zależy przede wszystkim od jego składu aminokwasowego oraz od zawartości energii metabolicznej i ciał biologicznie czynnych w dawce pokarmowej. Coraz więcej uwagi poświęca się wartości biologicznej białka.

 

 Wartość tę determinuje zawartość oraz dostępność dla organizmu aminokwasów tzw. egzogennych, które muszą być dostarczone w dawce dziennej w odpowiedniej ilości i proporcjach, by zwierzę prawidłowo rosło i rozwijało się. Są to: arginina, fenyloalanina, histydyna, izoleucyna, leucyna, lizyna, metionina, treonina, tryptofan i walina. Białko i aminokwasy są składnikami niezbędnymi do wzrostu i rozwoju tkanek, narządów oraz wchodzą w skład ważnych enzymów, hormonów i innych ciał biologicznie czynnych. W żywieniu świń zaleca się stosowanie odpowiedniego poziomu białka, w tym przede wszystkim lizyny, a do zawartości lizyny dostosowuje się poziom pozostałych aminokwasów według tzw. profilu białka idealnego. Uważa się, że w dawce dziennej dla świń rosnących stosunek lizyny do metioniny z cystyną, treoniny i tryptofanu powinien wynosić jak 100:60:62:18.

    
Zapotrzebowanie świń na energię, białko, i lizynę Lizyna jest pierwszym aminokwasem limitującym wartość biologiczną białka pasz dla świń, gdyż spośród aminokwasów niezbędnych jest jej w paszach roślinnych najmniej w stosunku do zapotrzebowania zwierząt. Zapotrzebowanie na aminokwasy zmienia się w zależności od rasy/genotypu, płci, etapu wzrostu i rozwoju (wieku i masy ciała), stanu fizjologicznego, środowiska, a także czynników żywieniowych. Wraz z postępem genetycznym w kierunku zwiększenia mięsności zapotrzebowanie świń szybko rosnących na wymienione aminokwasy znacznie wzrosło. Tempo odkładania białka u mięsnych świń przekracza 150 g/dziennie, a u niektórych wybitnie mięsnych osobników może wynosić nawet 200 g/dziennie. U większości świń mięsnych potencjał wzrostu często przewyższa możliwości pobrania paszy, szczególnie w pierwszym okresie wzrostu (do m.c. 50 kg). Odpowiednia koncentracja składników pokarmowych w paszy stosowanej w tym okresie, mimo mniejszego jej pobrania, pozwala na większe dzienne pobranie białka oraz pozostałych ważnych składników pokarmowych. W tabeli 1 przedstawiono zapotrzebowanie na energię, białko oraz aminokwasy u świń o różnym tempie wzrostu.

  
żywienie świń W tabeli 2. przedstawiono zawartość energii, białka, lizyny i metioniny z cystyną w paszach dla świń. Zboża, które w żywieniu świń stanowią główne źródło energii zawierają niewielkie ilości lizyny, ale spore metioniny z cystyną w przeciwieństwie do śrut poekstrakcyjnych i nasion strączkowych oraz mączki rybnej, które są głównym źródłem białka (w tym lizyny) dla świń. Stąd mieszanki zbożowo-strączkowe uzupełniają się wzajemnie pod względem aminokwasowym i są najczęściej stosowane w żywieniu świń.
 Właściwe zbilansowanie aminokwasów w dawce pokarmowej z zapotrzebowaniem zwierząt ma bardzo duże znaczenie nie tylko dlatego, że decyduje o wykorzystaniu najdroższego składnika, jakim jest białko paszy, lecz także dlatego, że nadmiar każdego aminokwasu w stosunku do zapotrzebowania ulega dezaminacji i powoduje zwiększenie ilości azotu wydalanego z moczem. Przy intensywnej produkcji zwierzęcej wzrost ilości wydalanego azotu zwiększa trudności w utylizacji odchodów i może stwarzać zagrożenie dla środowiska. Zastosowanie w żywieniu świń diety niskobiałkowej umożliwia obniżenie emisji azotu. Na przykład redukcja poziomu białka w diecie świń o 1% zmniejsza całkowitą ilości wydalanego azotu o 10%. Z kolei niższa emisja azotu daje możliwość utrzymywania większej liczby zwierząt bez potrzeby powiększania areału gospodarstwa. Ponadto poprzez redukcję poziomu białka ogólnego, w paszy zmniejszamy ilość drobnoustrojów chorobotwórczych w bezpośrednim otoczeniu zwierząt. Dieta niskobiałkowa w przypadku prosiąt daje bardzo pozytywny efekt w postaci zredukowania lub nawet wyeliminowania przypadków biegunki w okresie okołoodsadzeniowym. Żywienie zwierząt dietą niskobiałkową bez szkody dla osiąganych przyrostów jest możliwe tylko przy uzupełnieniu poziomu aminokwasów egzogennych poprzez dodanie ich w formie czystej.

Tags: gospodarka paszowa , żywienie