We wrześniu 2001 roku podczas spotkań biznesu białoruskiego z polskimi przedsiębiorcami prezentowane było, nieznane jeszcze na Białorusi, zagadnienie produkcji indyczej. Państwo Paweł i Nonna Yurmashev, wówczas po raz pierwszy zetknęli są z tą specyficzną branżą. Nikt na terenie Białorusi nie produkował indyków rzeźnych, zorganizowany przemysł na Białorusi praktycznie nie istniał. Przedsiębiorstwo Państwa Yurmashev zajmowało się w owych czasach handlem mięsem.

Trudne początki
 W 2003 roku nastąpiła jednak zmiana. Niedaleko granicy z Litwą w miejscowości Izabelino w powiecie Ostrowieckim gmina wyodrębniła i zaoferowała do wydzierżawienia 9 kurników (należących do gminnej spółdzielni rolniczej) o wielkości 1300 m2 każdy. Umowę dzierżawy, pierwotnie na 15 lat podpisali Państwo Yurmashev. I tym sposobem po gruntownej modernizacji budynków w 2004 r. dokonano pierwszych wstawień piskląt indyczych na terenie Białorusi.

Jako pionierzy chowu indyków Państwo Yurmashev nie mieli łatwo. Na szczęście ogromną pomocą techniczną od początku służyła im firma Kartzfehn Polska. Znajomość państwa Yurmashev z firmą Kartzfehn sięga 2001 roku, i to m.in. dzięki staraniom tego dużego producenta piskląt indyczych, w Izabelinie powstała pierwsza profesjonalna tuczarnia indyków rzeźnych na terenie Białorusi. Tucz jednak to nie wszystko, aby produkcja była rentowna potrzebny jest także zbyt. W budynku przyległym do terenu zakupionej fermy, istniała mała ubojnia drobiu. Została ono zmodernizowana pod potrzeby uboju indyków rzeźnych.

 Potencjał branży drobiarskiej
 Produkcja indyków na terenie Izabelina prowadzona jest nieprzerwanie od 5 lat. Dzisiaj jej roczna wielkość określana jest na 600 ton mięsa. 65 tys. ptaków corocznie jest ubijanych i dzielonych na poszczególne elementy, które trafiają do sklepów w całej Białorusi. Kilka lat temu prowadzona była sprzedaż także do Rosji. Obecnie cała produkcja sprzedawana jest na terenie Białorusi. 90% mięsa trafia na stoły w elementach. Zdaniem p. Pawła możliwe jest zwiększenie zbytu elementów z tuszek indyczych o ok. 10-20% rocznie. Przemysł przetwórczy, odmiennie jak w innych krajach europejskich, nie jest zainteresowany tym gatunkiem mięsa. 90% zakładów przetwarzających mięso w Białorusi należy do spółek z udziałem państwa, które korzystają z własnego surowca, głównie z mięsa wieprzowego i wołowego. Potencjał tej branży jest natomiast określany na bardzo duży, gdyż przedsiębiorstwa białoruskie są mocno wspierane finansowo przez rząd.

Produkcja mięsa na terenie Białorusi opiera się głównie na wieprzowinie – 50%. Drugie miejsce zajmuje mięso drobiowe – pozyskane z brojlerów kurzych. Produkcja kurcząt brojlerowskich skoncentrowana jest głównie w 3-4 fermach, posiadających po 100 kurników. Mięso kurze jest jednym z najtańszych produktów mięsnych. 90% mięsa kurzego jest sprzedawana w postaci schłodzonej. Przetwórstwo występuje w bardzo małym zakresie, jedynie dla uzupełnienia asortymentu. Rynek białoruski jest bardzo wysycony mięsem drobiowym, pochodzącym głównie z kurcząt brojlerów i dlatego nowe podmioty nie mają szans rozwinąć swojej działalności.

Nie ma indywidualnych hodowców
 Produkcja drobiarska jest na Białorusi bardzo silnie zintegrowana – nie ma tutaj bowiem hodowców indywidualnych. Istniejące fermy należą do przedsiębiorstw państwowych, które posiadają jednocześnie ubojnie i hale rozbioru tuszek. Obecnie na Białorusi znajdują się jedynie 3 zakłady przetwórstwa mięsnego, które należą do przedsiębiorców indywidualnych. Mimo to, jest to kraj, który jest bardzo elastyczny i otwarty na prywatną inicjatywę. Trudności jakie może spotkać przedsiębiorców to skomplikowana procedura certyfikacji produktów.
 Ciągle brakuje również fachowców, którzy specjalizowaliby się w technologii przetwórstwa mięsnego.

Duże wsparcie rządu na nowe inicjatywy
 Pomimo politycznej izolacji Białoruś dba o rozwój przedsiębiorczości w swoim kraju i wbrew obiegowym opiniom wspiera także małe przedsiębiorstwa.
 Przygotowane są dla takich inicjatyw specjalne niższe podatki, szczególnie dla firm rozpoczynających swoją działalność, ułatwiona jest rejestracja przedsiębiorstw. Bez problemu i sprawnie załatwiane są pozwolenia na przyłącze gazu czy prądu. Dla porównania warto dodać, że w całej Białorusi obowiązuje jeden liniowy podatek wynoszący 12%. Sporo jest inwestycji całkowicie zwolnionych z podatku. Wydawać by się mogło raj! Ale okazuje się, że jest jedna przeszkoda. Na Białorusi obowiązują wizy, które hamują dopływ zagranicznych inwestorów.
 Jeżeli zaś tyczy się samych przedsiębiorców białoruskich, to nie rozwijają oni produkcji drobiarskiej, gdyż wszystkie obiekty są już pełne, a Ci którzy mają pieniądze na inwestycje lokują je w budownictwo mieszkaniowe.

Jaki zysk na indykach?
 Państwo Yurmashev szacują efektywność swojej produkcji – na ok. 9-10%, biorąc pod uwagę zarówno produkcję indyków rzeźnych, jak i rozbiór i sprzedaż elementów tuszek. Oceniają także, iż na samej produkcji żywca rentowność ta jest wyższa i wynosi 18-20%. To, co jest niewątpliwym atutem produkcji indyków na Białorusi, to całkowity brak konkurencji, a to oznacza nie tylko łatwiejszy zbyt, ale także brak problemów zdrowotnych na fermie. Mała koncentracja produkcji drobiarskiej uniemożliwia przenoszenie się chorób między fermami. Drugim atutem, jest wyszkolony personel. Każdy z pracowników fermy w Izabelinie przeszedł kurs pracy na fermie indyczej. Nie mogą popełnić oni błędów technicznych, gdyż znają tylko tą właściwą technologię obsługi.
 Państwo Yurmashev korzystają w swojej działalności również z doświadczenia polskich firm z branży drobiarskiej, które chcąc rozwijać swoją działalność prowadzą ekspansję na wschód Europy. Przedsiębiorstwo w Izabelinie prosperuje dobrze, a z takim klientem bezpiecznie jest robić interesy.

Tags: ze świata