Indyki, podobnie jak inne gatunki drobiu maja dobrze rozwinięty zmysł wzroku,  posiadają bowiem doskonale ukształtowane oczy oraz duże centrum wzrokowe w mózgu.  Są one więc wrażliwe na promieniowanie świetlne, które wywiera znaczny wpływ na ich  wydajność. Uważa się niekiedy, że poprzez stosowanie ciągłego oświetlenia, trwającego  od 23 do 24 godzin można oddziaływać na spożycie paszy oraz na wzrost tempa  wzrostu indyków. Jako ptaki dzienne, indyki posiadają w siatkówce oczu  przeważającą ilość komórek pręcikowych i w mniejszej ilości czopki.

    Warstwa pręcików pośredniczy w odbiorze wrażeń jasno-ciemno, natomiast czopki reagują na podstawowe kolory: czerwony, zielony, niebieski. Indyki identyfikują barwy w obrębie widma od 400 do 700 nm, najbardziej jednak wrażliwe są na barwę zieloną (570 nm). Poprzez bodźce świetlne następuje stymulacja sekrecji hormonów, które z kolei oddziaływują na wzrost, zachowanie się i rozwój ptaków (np. estrogeny wpływają na wzrost lipidów krwi i odkładanie się tłuszczów, a androgeny na wzrost i retencję azotu).
    W rozważaniach nad programem świetlnym stosowanym w tuczu indyków często, także w praktyce, pomijane jest znaczenie ciemności.
    Podczas ciemności następują zmiany w przemianie materii, a szczególnie w funkcjonowaniu niektórych hormonów, jak np. melatoniny/serotoniny (melatonina odgrywa ważną rolę w usuwaniu wolnych rodników z krwi).
    W Niemczech tucz indyków nieomal wyłącznie przeprowadza się w otwartych pomieszczeniach, gdzie główną rolę odgrywa naturalne dzienne światło. Panuje jednak przekonanie, że poprzez dodatkowe oświetlenie w fazie ciemnej można wpłynąć na zwiększenie wydajności indyków.
    Przeprowadzono dwa doświadczenia na indykach, w których badano wpływ ciągłego oświetlenia na ptaki oraz czy ewentualne efekty wywołane długością trwania fazy jasnej mogą zmieniać się w zależności od składu paszy.
    W doświadczeniu I. indyki podzielono na dwie grupy, w których zastosowano różne programy świetlne:

• grupa 1. - 16 godzin światła : 8 godzin ciemności,
• grupa 2. - 23 godziny światła : 1 godzina ciemności.

    Indyki z obu grup doświadczalnych otrzymywały taką samą mieszankę paszową. Wyniki przedstawiono na diagramie 1.
    Stwierdzono, że już młode indyki reagują na długość dnia świetlnego. Ptaki z grupy 1. (16S : 8C) uzyskały wyraźnie wyższa masę ciała (19,39 do 20,31 kg). Wykorzystanie paszy w grupie 2. (23S : 1C) wyniosło 2,76 kg, a w grupie ptaków kontrolnych 2,84 kg, natomiast śmiertelność odpowiednio 12,80 i 10,66%.
    Podobne wyniki uzyskano także w innych badaniach, gdzie zaobserwowano ponadto, że przy zastosowaniu ciągłego oświetlenia u indyków starszych pojawiły się problemy a nogami. Aby ich uniknąć zalecono wprowadzenie 3-godzinnej fazy ciemności.
    W kolejnych badaniach stwierdzono, ze indyki utrzymywane w warunkach programu świetlnego 23S : 1C miały znacznie gorsze upierzenie w porównaniu z ptakami poddanymi oddziaływaniu 14-godzinnego dnia świetlnego. Program 14S : 10C wywarł korzystny wpływ na aktywność ruchową indyków oraz zmniejszył ilość przypadków występowania pęcherzy piersiowych (o 27%) i narośli na piersiach (o 26%).
    We wspomnianym wyżej doświadczeniu I badano także zawartość popiołu surowego w kościach środkowych palców nóg, co pozwoliło ocenić mineralizację kości. Zarówno u młodych indyków (13 tygodni) jak również i u starszych (21 tygodni i 6 dni) stwierdzono o około 2% wyższą ilość popiołu surowego przy zastosowaniu dnia świetlnego 16S : 8C. Ptaki utrzymywane w warunkach 23-godzinnego dnia świetlnego wykazywały dużo mniejszą aktywność ruchową. Większa aktywność ruchowa ptaków wpływa na lepszy rozwój szkieletu i ogranicza ilość uszkodzeń nóg. Problem uszkodzeń nóg jest kompleksowy, na który składają się czynniki genetyczne, obsada, infekcje, jakość paszy. Osobniki z uszkodzeniami nóg słabiej rosną, nie wykorzystując w pełni swojego potencjału, genetycznego. Poza tym problem ten pozostaje w ścisłej zależności z występowaniem pęcherzy piersiowych.
    Przeprowadzono dwa doświadczenia żywieniowe, w których oceniano wpływ paszy na wyniki wychowu indyków, a następnie w dalszych badaniach dołączono czynnik programu świetlnego (doświadczenie II). Zastosowano tzw. paszę ekstremalną, którą nazwano „Euro“, spodziewając się uzyskania gorszych wyników wychowu ptaków.
    Gorsza jakościowo mieszanka paszowa spowodowała słabszy przyrost masy ciała indyków i pogorszyła jakość ściółki. Ptaki pobierające paszę „Euro“ spożywały o około 4% więcej wody i pojawiła się u nich biegunka.
    W doświadczeniu II badano wpływ jednoczesnego zastosowania ciągłego oświetlenia (24 godziny) oraz gorszej jakościowo diety na 
wyniki wychowu indyków. 
Dodatkowo wprowadzono jeszcze czynnik materiału  ściółkowego, oceniano wióry drzewne i słomę.
    Wykazano związek między długością oświetlenia i jakością paszy (tab.), bowiem im dłuższy był dzień świetlny tym silniej ptaki reagowały na pogorszenie się jakości paszy. Najlepsze wyniki pod względem wydajności, zmian na skórze piersi i zawartości popiołu surowego w kościach palców uzyskała grupa ptaków żywionych kontrolną mieszanką paszową, przy programie świetlnym 16S : 8C (diagramy 2-4).
    Zawartość wilgoci w nawozie słomiastym przy paszy Euro i 24 godzinach światła wyniosła 35,1%, a w wiórowym - 23,4%.
    Zmiany na skórze piersi mają związek z temperaturą otoczenia. Przejście od kwasu moczowego do amoniaku zależy od temperatury, co wyjaśnia spotęgowane występowanie tego problemu w lecie. W doświadczeniach mniejszą częstotliwość pojawiania się zmian na skórze stwierdzono przy 12°C oraz 16 godzinach światła i 8 godzinach ciemności niż przy 22°C i ciągłym oświetleniu (diagram 5).
    Podczas stosowania ciągłego oświetlenia w stadzie indyków obserwowano stały niepokój. Aktywność ruchowa była u nich mniejsza niż w grupie ptaków, w której wprowadzono nocną przerwę. Spadek aktywności ruchowej okazał się wyraźniejszy w późniejszych fazach wychowu.
    Ciągłe oświetlenie wywoływało w stadzie przedłużający się stres, który nawet w grupie standardowej stanowił przyczynę pojawiania się rzadkich odchodów. Z powodu małej aktywności ruchowej i luźniejszych odchodów stwierdzono, szczególnie w obrębie klatki piersiowej ptaków, sfilcowane upierzenie lub jego utratę. Efekt ten nasilał się w wyniku rozwalniającego wpływu mieszanki paszowej Euro. Następstwem tych zjawisk były problemy z nogami.
    W stadzie, gdzie stosowano ciągłe oświetlanie odnotowano przedłużający się okres rekonwalescencji po zapaleniu nosa i tchawicy. U indyków, u których wprowadzono przerwę nocną obserwowano wyraźny rytm spożywania paszy, czego nie odnotowano w przypadku oświetlenia ciągłego. Wiązało się to z ogólną aktywnością stada.

    Na podstawie przeprowadzonych badań stwierdzono, że:

• ciągłe oświetlenie oddziaływuje negatywnie na przyrost masy ciała, stan upierzenia, aktywność ruchową i ogólną kondycję indyków,
• pasza o działaniu rozwalniającym potęguje negatywny wpływ ciągłego oświetlenia,
• wprowadzenie przerwy nocnej podwyższało aktywność ruchową indyków podczas fazy dnia, co miało korzystne znaczenie dla rozwoju szkieletu.

Tags: chów indyków , indyki , oświetlenie , produkcja indyków