W ciągu ostatnich 30 lat masa ciała indorów typu ciężkiego zwiększała się o 250 g rocznie, a indyczek w wieku 15 tygodni – 120 g rocznie. Liczba piskląt uzyskiwanych od 1 indyczki w czasie 24. tygodniowego okresu użytkowania wzrosła w ostatnich 20 latach o 13 sztuk u indyczek typu ciężkiego i o 22 sztuki u niosek typu średniociężkiego.

    Artykuł opisuje produkcję mięsa indyczego na świecie i w Europie i dotyczy szczególnie lat 1993-2002, w których to rozwój produkcji indyków na świecie był najbardziej dynamiczny. 

Ameryka Północna i Środkowa oraz Europa są liderami w produkcji indyków. Jak widać z załączonych tabel i rysunków (tab. 1 i tab. 2; rys. 1 i rys. 2), produkcja indyków jest w około 90% skoncentrowana w Ameryce Środkowej i Północnej oraz w Europie. Spośród 305 milionów ptaków ubijanych w Ameryce Środkowej i Północnej w 2002 roku, tylko USA, Kanada i Meksyk są znaczącymi producentami. Wyraźnie widać także, iż produkcja w Meksyku podwoiła się podczas omawianego okresu. Ekspansja na Europę od roku 1993 wyniosła nieco ponad 21%. Jednakże w będącej największym producentem Francji liczba ubijanych indyków obniżyła się w stosunku do roku 2001. W produkcji niemieckiej zaobserwowano w tym okresie wzrost, we włoskiej nie było większych zmian. Portugalia i Holandia odnotowały także wzrost produkcji, jednak najpoważniejszy rozwój dokonał się na Węgrzech, gdzie produkcja wzrosła z 5 mln ptaków w roku 1993 do 18 mln w roku 2002. 

    Drugim obszarem wzrostu produkcji indyków była Ameryka Południowa, przy czym 90% wzrostu od 1993 roku dotyczy Brazylii. Ubój wzrósł tam z 11 mln indyków rocznie do 28 mln w roku 2002. 
    Wiemy już zatem, że największymi producentami indyków na świecie są: USA, Francja, Włochy, Wielka Brytania oraz Niemcy. Należy również zaznaczyć, że znaczącym producentem indyków jest także Polska. 
    Notowany w ostatnich latach szybki wzrost produkcji indyków w Polsce jest odpowiedzią na ciągle zwiększający się popyt na ten gatunek mięsa drobiowego. Decydują o tym zalety mięsa indyczego, a także wydajność rzeźna i dość korzystna ekonomika produkcji indyków oraz coraz większe zainteresowanie ze strony konsumenta. 
    W latach 1976-1984 produkcja indyków kształtowała się na poziomie 5-6 tys. ton rocznie, w 1995 wynosiła 65 tys. ton, a w roku 2007 osiągnęła wartość – 322 tys. ton. W latach 2001-2007 średni roczny przyrost wynosił ok. 7% (rys. 3). Panuje przekonanie, że wzrostu produkcji można się spodziewać jeszcze przez 2-3 lata. Przewiduje się, że w tym okresie powinien się ukształtować rynek produkcji indyków w obszarze całej Unii Europejskiej i na świecie.

    Jednakże nie uniknięto załamania dynamiki rozwoju produkcji indyków w Unii Europejskiej (tab. 3). W 2006 chów indyków zmniejszył się o 3,9%, w tym we Francji – u głównego ich producenta o 5%, a więc bardziej niż w całej Wspólnocie.
    Z kolei w 2007 roku produkcja drobiu w 25 krajach Unii Europejskiej zwiększyła się o 1,3% do poziomu ok. 10,8 mln ton. Zadecydowało o tym odwrócenie długotrwałego, spadkowego trendu we Francji. Produkcja indyków pozostała jednak na poziomie z roku 2006. 
    W Unii Europejskiej i na świecie w 1999 roku najwięcej mięsa indyczego w przeliczeniu na 1 mieszkańca spożywali mieszkańcy: Izraela >13,5 kg, USA > 8,5 kg, Polski – 5,8 kg, Anglii > 4,5 kg i Niemiec > 4,1 kg. 
    W 2004 roku natomiast najwięcej mięsa drobiowego spożywali mieszkańcy Hiszpanii, Irlandii, Portugalii, Wielkiej Brytanii, najmniej zaś mieszkańcy Finlandii i Szwecji (rys. 4).

    Warto również zwrócić uwagę na strukturę eksportu i importu mięsa drobiowego, bowiem to one warunkują równowagę na rynku unijnym i światowym. W 2002 roku największym eksporterem, a także i importerem mięsa drobiowego była Unia Europejska (rys. 5 i rys. 6). Głównymi eksporterami w UE byli: Holandia, Francja, Belgia i Luksemburg, Wielka Brytania, Włochy i Dania. Po stronie importu dominowały: Niemcy, Wielka Brytania i Holandia. Francja ok. 49-51% swojego eksportu lokuje w państwach członkowskich. Holandia ok. 47-50%, Dania ok. 50-60%. Z kolei w eksporcie Belgii i Luksemburga, Włoch oraz Irlandii udział państw członkowskich stanowił 80-90%.

    Rynek mięsa indyczego rozwija się coraz dynamiczniej, stając się szansą dla producentów i eksporterów tego gatunku mięsa drobiowego. Warto także dodać, że przy tak swobodnej konkurencji na Jednolitym Rynku Unii Europejskiej oraz rynku światowym powodzenie będą miały towary i produkty o wysokiej jakości i zdrowotności, ale i przystępnej cenie. Obroty wewnętrzne zarówno po stronie eksportu, jak i importu systematycznie zwiększają się, odgrywając dużą rolę w równoważeniu rynku mięsa indyczego w Unii Europejskiej i na świecie. 
    Działające mechanizmy rynkowe z pewnością pokażą, w jakim kierunku będzie zmierzać unijna i światowa produkcja indyków w niedalekiej przyszłości.

Tags: ekonomia , europa , produkcja indyków , publicystyka , świat