Cellulitis to dosłownie zapalenie tkanki łącznej. Zwykle występuje pomiędzy skórą i mięśniami oraz pomiędzy mięśniami i z różnych przyczyn jest rzadko wykrywane. Często jest przyczyną brakowania mięsa drobiowego szczególnie u kurcząt rzeźnych. W USA nazywany jest „procesem zapalnym”. Powodowany jest zakażeniem skóry przez szczepy E. coli, które namnażają się w tkankach.

Zakażone stada mają tendencję do słabszych przyrostów i większego zróżnicowania a zakażone ptaki są wykrywane dopiero po uboju. Zwykle obecny jest wysięk od płynnego do gęstego ropnego z ropniami włącznie pod skórą brzucha i/lub nóg. Wiele zainfekowanych ptaków nie ma żadnych innych zmian przy zachowanych przyrostach. W badaniu poubojowym stwierdza się często tylko niewielkie zmiany w zabarwieniu skóry u zakażonych ptaków. Diagnoza polega na stwierdzeniu typowych zmian. Leczenie jest możliwe jeśli w porę choroba zostanie rozpoznana. W końcowej fazie tuczu leczenie jest bezcelowe. Powodzenie terapii antybiotykowej ma sens i przynosi efekt tylko w początkowej fazie choroby. Wszelkie zadrapania nóg (palców) w wieku 15-25 dni życia, (słabe upierzenie) są najbardziej predysponującym czynnikiem do wystąpienia choroby. Uważne zarządzanie stadem mające na uwadze minimalizowanie urazów skóry nóg ma największe znaczenie w profilaktyce cellulitis. Rutynowe kontrole uszkodzeń skóry u ptaków w wieku około 25 dnia życia pozwalają na zastosowanie odpowiednich działań, które nie dopuszczają do rozwoju choroby.

Cellulitis/Dermatitis u indyków
Według Donny Carver, profesora z Uniwersytetu, North Carolina USA, brakowanie mięsa indyczego coraz częściej jest skutkiem cellulitis lub zapalenia skóry. Obecnie jednym z większych problemów u brojlerów indyczych jest coraz częściej występujące zgorzelinowe zapalenie skóry u ptaków przeznaczanych na ubój. Powszechnie znane jest ono jako cellulitis, wodnisty brzuch lub złośliwy obrzęk ptaków. Lekarze zajmujący się leczeniem indyków są zgodni, co do nazewnictwa tej choroby jako zgorzelinowe zapalenie skóry. Objawy pojawiają się nagle i zwykle towarzyszy im śmierć ptaków w ciągu 24 godzin. Chore ptaki mają oznaki depresji, brak apetytu i zaburzenia ruchowe na skutek toksemii. Przed śmiercią pojawiają się typowe zmiany – nagromadzenie się płynu pod skórą brzucha lub pachwin a także u nasady ogona. W chorych tkankach często gromadzi się gaz. U większości chorych ptaków izoluje się beztlenowcowe, bakterie tworzące spory takie jak Clostridium perfringens i Clostridium septicum. Powszechnie uznawane są one za czynnik wywołujący tą chorobę. Drobnoustroje te produkują ogromną ilość toksyn i cytotoksycznych enzymów, które uszkadzają tkanki i osłabiają odporność organizmu. Szczególne znaczenie w rozwoju martwicy mięśni ma alfa i teta toksyna C. perfringens. Z kolei C. septicum produkuje alfa toksynę (cytolizynę), która jest niezbędna w rozwoju choroby. Dodatkowo kolagenazę, sialidazę i hialuronidazę uważa się za istotne czynniki w rozwoju martwicowej infekcji Clostridium.
 Zmienność w ilości produkowanych toksyn przez poszczególne szczepy tłumaczy różnice w zdolności wywoływania infekcji.
 Diagnoza cellulitis polega na izolacji kilku szczepów Clostridium ze zmienionych tkanek. Stwierdza się także obecność innych drobnoustrojów a zwłaszcza gronkowca (Staphylococcus). Niezbędne jest dostarczenie padłych indyków do laboratorium diagnostycznego w celu wykonania posiewu i określenia wrażliwości na antybiotyki wyhodowanych bakterii. Postępowanie w przypadku wybuchu choroby jest ograniczone zwykle do podawania antybiotyków. Chorobę można leczyć poprzez podawanie z wodą chlortetracykliny, oxytetracykliny, erytromycyny, penicyliny lub siarczanu miedzi. Jeśli podawanie antybiotyków nie przynosi rezultatów należy podejrzewać immunosupresję. W takich sytuacjach powinno się zakwaszać wodę do picia przy użyciu np. kwasu cytrynowego lub propionowego. Pozwala to ograniczyć śmiertelność w stadzie. Należy przeprowadzać kompleksowe czyszczenie i dezynfekcję kurników. Stosuje się w tym celu duże ilości wody zmieszanej z fenolowym środkiem odkażającym. Clostridia występują w glebie, kale, kurzu, zanieczyszczonej paszy, w treści jelit i potrafią one przetrwać w ekstremalnych warunkach. Właściwa bioasekuracja nie eliminuje sporów Clostridium, ale powinna ograniczyć wnikanie wirusów, które mogą obniżać odporność organizmu ptaków. Wydłużanie czasu między wstawieniami może być pomocne w zapobieganiu kolejnym wybuchom choroby.
Często po terapii obserwuje się nawrót choroby. W związku z tym, najlepszym programem kontroli tej choroby jest skupienie się na jej zapobieganiu, przez co można zmniejszyć straty ekonomiczne. Mimo, że wcześniejsze infekcje związane były z uszkodzeniami skóry to w ostatnich przypadkach nie obserwuje się przerwania ciągłości skóry. Wskazuje to, że pierwotną drogą zakażenia jest przewód pokarmowy, który jest eksponowany na dużą ilość clostridium. W warunkach naturalnych przewód pokarmowy jest barierą niedopuszczającą do wzrostu i przenikania bakterii wywołujących chorobę. Może to tłumaczyć fakt, że u ptaków chowanych bez użycia antybiotyków, przypadki choroby są rzadkie.
 W ostatnich 10 latach cellulitis stał się poważnym problemem w hodowli brojlerów i jest jedną z głównych przyczyn brakowania tuszek na skutek choroby zakaźnej. Escherichia coli jest zwykle czynnikiem wywołującym cellulitis u brojlerów. Już dawno Clostridium perfringens i inne jego szczepy zidentyfikowano, jako czynnik wywołujący cellulitis u indyków. Mimo, że schorzenie nazywa się tak samo u brojlerów i u indyków, to są to dwa odrębne syndromy.
 W ciągu dwóch ostatnich lat przeprowadzono obserwacje nowych odmian zmian cellulitowych u indyków. Przypominały one zmiany występujące u brojlerów kurzych. Obecnie nowe odmiany zmian cellulitowych u indyków nie są tak dużym problemem, ale bazując na wcześniejszych doświadczeniach z brojlerami, u których problem cellulitis dramatycznie się nasilił, nie powinno się tego bagatelizować. Wszelkie informacje oraz badania na temat tego nowego syndromu umożliwią jego kontrolę, zanim stanie się problemem w hodowli.