Korzyści z ograniczonego żywienia są dobrze znane i polegają głównie na: oszczędności paszy, mniejszej śmiertelności, wzroście nieśności i liczby jaj prawidłowych, lepszym zapłodnieniu i wylęgowości. Negatywnym skutkiem ograniczania żywienia jest opóźnienie dojrzałości płciowej.

 Długo nie stosowano ograniczeń paszy indyczkom stad rodzicielskich i żywiono je paszą pełnoporcjową do woli, wprowadzając nowe mieszanki w następujących okresach:

•  1-18 tygodni – pasza na okres wychowu,
•  19-25 tygodni – pasza dla młodzieży,
•  26-29 tygodni – pasza na okres przednieśny,
•  30-56 tygodni – pasza na okres nieśności.

 W pewnym sensie okres od 19. do 25. tygodni (pasza dla młodzieży) można uznać za czas ograniczania żywienia, ze względu na niski poziom białka, lecz nie było to nigdy ilościowe ograniczanie paszy.
Powodem, dla którego nie zajmowano się restrykcją paszy dla indyczek hodowlanych był fakt, że firmy zwracały większą uwagę w czasie selekcji na cechy związane ze wzrostem w liniach żeńskich. Pod koniec lat siedemdziesiątych i na początku osiemdziesiątych indyczki w stadach rodzicielskich cechowała masa ciała utrzymująca się prawie na stałym poziomie. W 1983 r. w przodujących hodowlach indyczek zaczęto kłaść nacisk selekcyjny na wzrost w zarodowych liniach żeńskich. Począwszy od 1986 r. firmy hodowlane wprowadziły do reprodukcji indyczki o większej masie ciała niż dotychczas. Zmusiło to do zwrócenia uwagi na restrykcję paszy, podobnie jak przy mięsnych kurach hodowlanych. Stwierdzono bowiem, że ciężkie indyczki hodowlane żywione do woli są ospałe i niechętnie znoszą jaja w gniazdach. Odnotowano też zwiększoną ilość przypadków wypadania jajowodu i śmiertelności. Zatuczone indyczki znoszą mniej jaj o słabym zapłodnieniu.
 Przeprowadzono wiele badań dotyczących ograniczania paszy indyczkom reprodukcyjnym, stosując:

•  pasze o małym udziale energii i dużym włókna,
•  pasze o obniżonym poziomie białka,
•  pasze zawierające komponenty zmiejszające apetyt,
•  ilościowe ograniczanie paszy,
•  żywienie co drugi dzień,
•  kombinacje wymienionych metod.

 Restrykcję żywienia wprowadzono między 10. a 30. tygodniem życia indyczek, a tylko w dwóch przypadkach ograniczono paszę dodatkowo w początkowym okresie nieśności.
 W przeważającej liczbie testów zarówno ograniczanie ilości paszy do 70-80% w stosunku do pobieranej do woli, żywienie co drugi dzień, podawanie mieszanek o niskiej zawartości białka i/lub energii oraz pasz z większym udziałem włókna, jak i kombinacje tych metod stały się przyczyną spadku tempa wzrostu i masy ciała indyczek, nie tylko w okresie samego wychowu, ale także w okresie nieśności. Następstwem tego było z reguły opóźnienie wieku osiągnięcia dojrzałości płciowej oraz brak wpływu ograniczania żywienia na wielkość wskaźników zapłodnienia oraz wylęgu z jaj zapłodnionych i nałożonych. Większość badań wykazała, że masa jaj pozostała niezmieniona, ale uzyskano również wyniki wskazujące na jej spadek lub wzrost. Znaczną zmienność odnotowano także w wykorzystaniu paszy i liczbie jaja od nioski. Produkcja jaj zmniejszyła się, zwiększyła lub uległa zmianie w przeważającej ilości doświadczeń. Podobnie wykorzystywanie paszy przez indyczki, którym ograniczano ją wcześniej było na ogół bez zmian, chociaż obserwowano również zarówno poprawę tego wskaźnika, jak i pogorszenie w okresie nieśności.

W badaniach w Kanadzie zastosowano bardzo wygodny dla hodowców sposób ograniczenia żywienia indyczek, tj. paszę o mniejszej wartości odżywczej, podawaną do woli w okresie wychowu i/lub nieśności. Dietę indyczek ciężkiego typu przedstawiają tabele 1 i 1a. Od jednodniówki do 31. tygodnia życia, ptaki otrzymywały paszę o pełnej wartości odżywczej (PW) lub o niskiej wartości odżywczej (NW). Po tym okresie, do 57. tygodnia życia indyczek, zarówno w grupie PW, jak i NW stosowano żywienie PW i/lub NW. Poziom energii i białka w grupie PW odpowiadał normom, natomiast w grupie NW część kukurydzy, tłuszczu i mączki sojowej zastąpiono jęczmieniem i owsem tak, że stosunek energii do białka oraz relatywna zawartość podstawowych aminokwasów były podobne w poszczególnych grupach, odpowiednio do wieku ptaków.
 Żywienie paszą o niższej wartości odżywczej spowodowało spadek masy ciała ptaków w wieku 31 tygodni (Tab. 2).

Kontynuacja żywienia NW w okresie nieśności przyniosła w efekcie największe obniżenie masy ciała indyczek w tym czasie (Rys. 1). Zawartość tłuszczu w tuszkach ptaków otrzymujących dietę NW w okresie wychowu okazała się, zarówno w wieku 31 tygodni, jak i po 57. tygodniach, mniejsza niż u osobników skarmianych paszą PW, podczas gdy żywienie NW w okresie nieśności nie miało wpływu na tę cechę.
Nieśność i masa jaj były we wszystkich grupach ptaków podobne, natomiast zapłodnienie lepsze w grupie indyczek pobierających paszę NW w okresie wychowu. Mniej zamarłych zarodków odnotowano w jajach z grupy otrzymującej NW w okresie reprodukcji oraz w przypadku przechowywania jaj przed nakładem do 7. dni po zniesieniu, natomiast więcej, gdy jaja od indyczek tej grupy magazynowano ponad 7 dni.
 W innym doświadczeniu, wykonanym również w Kanadzie, najlepsze wyniki reprodukcji uzyskały indyczki, którym ograniczano typowe pasze przez cały okres wychowu do poziomu 95% w stosunku do żywienia do woli przy zachowaniu żywienia ad libitum w okresie nieśności. Ocenie podlegały indyczki, których optymalna masa ciała na koniec wychowu, tj. w wieku 29. tygodni wynosiła 10 kg.
 Kolejne badania dotyczyły indyczek średniociężkich przystosowanych do chowu klatkowego. Poziom ograniczenia paszy ustalono tak, aby zmniejszyć przyrost masy ciała o około 50% w stosunku do ptaków pobierających paszę do woli. W okresie wychowu indyczki trzymano na ściółce, przy dniu świetlnym wynoczącym 14 godzin od 1. do 10. tygodnia życia, a następnie skrócono go do 7 godzin. W wieku 18., 24. lub 30. tygodni ptaki z grup, gdzie stosowano żywienie do woli i ograniczone przeniesiono do indywidualnych klatek dla niosek i wprowadzono 14 godzin światła na dobę. Ograniczenie paszy utrzymywano, aż do dnia zniesienia pierwszego jaja, a następnie rozpoczęto żywienie do woli.
W praktyce ptaki osiągneły w wieku 24. tygodni masę ciała wynoszącą 60% masy ciała uzyskiwanej przy karmieniu do woli. Wiek dojrzałości płciowej (zniesienie pierwszego jaja) okazał się podobny u wszystkich indyczek otrzymujących paszę zarówno do woli, jak i z ograniczeniem do 24. i 30. tygodnia życia, natomiast osobniki żywione z ograniczeniem lecz stymulowane światłem już od 19. tygodnia życia cechował duży rozrzut i znaczne wydłużenie czasu dojrzewania płciowego (od 186 do 269 dni).
 Podobnie, jak w przypadku kur u indyczek, którym ograniczano paszę, zaobserwowano mniejszą liczbę równocześnie dojrzewających pęcherzyków Graffa. Ptaki te zniosły też więcej normalnych jaj w początkowym okresie nieśności i więcej jaj wylęgowych. Ograniczone żywienie indyczek w okresie wychowu, szczególnie ras ciężkich, jest zatem korzystne.
 Przedstawione sposoby ograniczania paszy indyczkom stad reprodukcyjnych dają pogląd na reakcję ptaków na te zabiegi. Należy jednak pamiętać, że aktualnie hodowane ciężkie ptaki reprodukcyjne mogą reagować inaczej w zależności od szeregu czynników, m. in. linii, systemu chowu i żywienia, środowiska oraz managementu.