Strefa Bydło

Nawożenie użytków zielonych

Barbara Wróbel; Instytut Technologiczno-Przyrodniczy – PIB w Falentach, Waldemar Zielewicz; Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu

 

Odżywienie składnikami mineralnymi roślinności na użytkach zielonych zapewnia stabilność plonowania i wysoką jakość paszy w okresie wegetacji. Od prawidłowego stosowania dawek i form nawozów zależy wielkość uzyskanych plonów i wartość pokarmowa runi. Odnosi się to nie tylko do pierwszego odrostu, lecz również do następnych w kolejnych miesiącach użytkowania runi. Celem nawożenia jest odżywienie roślin uprawnych w każdej fazie jej rozwoju, w stopniu zapewniającym uzyskanie zakładanej ilości oraz pożądanej jakości plonów. Nawożenie łąk i pastwisk powinno być uzależnione przed wszystkim od: rodzaju gleby (gleby mineralne i gleby organiczne (hydrogeniczne),  sposobu użytkowania (kośne czy pastwiskowe), odczynu i zasobności gleb w składniki pokarmowe,  wysokości zakładanych plonów, systemu gospodarowania (system konwencjonalny, system ekologiczny). Nawożenie łąk - Nawożenie roślinności łąkowej nawozami mineralnymi ma na celu dostarczenie łatwo przyswajalnych składników mineralnych, przede wszystkim azotu, fosforu i potasu. Wskazane jest używanie nawozów szybko działających. Nawozy mineralne wzmagają bujność roślin, podnoszą ich wartość pokarmową oraz wzmacniają rozwój wartościowych gatunków roślin łąkowych. Nawożenie to stosuje się w trzech zasadniczych okresach, powiązanych z jednej strony z biologią rozwoju roślin, z drugiej strony związane jest to z porami roku. Nawożenie nawozami mineralnymi- Wielkość dawek nawozów mineralnych powinna być dostosowana do naturalnej żyzności gleb oraz intensywności użytkowania. Potrzeby nawozowe łąk i pastwisk najlepiej określić na podstawie laboratoryjnych analiz zasobności gleb wykonywanych w Okręgowych Stacjach Chemiczno-Rolniczych. Również, obserwując wielkości plonów zielonki lub siana oraz skład botaniczny runi, można ocenić, czy stosowane nawożenie jest odpowiednie i efektywne dla danego użytku zielonego. Nawożenie azotem- Podstawowym składnikiem plonotwórczym jest azot. Na poziom wykorzystania składników pokarmowych przez rośliny łąkowe wpływa wilgotność gleby oraz temperatury powietrza. Susze pojawiające się w okresie pierwszego odrostu lub zaraz po nim i trwające praktycznie do jesieni w okresie ostatnich dwóch lat weryfikują dawny system podziału nawożenia azotowego na równe dawki pod kolejne odrosty. W takich warunkach lepiej będą wykorzystywane nieco wyższe dawki nawożenia azotem zastosowane pod pierwszy odrost. Rośliny po okresie zimowym posiadają wiosenny wigor wzrostu i zdolność bardziej efektywnego wykorzystania tego składnika przekładając go na wyższy plon. Taka sama dawka nawożenia azotowego zastosowana pod drugi odrost przy deficycie wody w glebie nie będzie już tak efektywna i wykorzystana w takim stopniu jak w przypadku pierwszego odrostu. Można stwierdzić, że azot zastosowany na glebę suchą bez przemieszczenia go przez opady w głąb gleby nie zostanie pobrany przez rośliny i odnotujemy stratę dużej jego części. Potrzeby nawożenia łąk azotem są zróżnicowane w zależności od charakteru siedliska, rodzaju gleby i zasobności gleby w ten składnik. W określaniu wysokości dawek nawozów azotowych stosowanych na glebach organicznych powinno uwzględniać się tempo mineralizacji masy organicznej, co ma istotny wpływ na ilość uwalnianego azotu dostępnego dla roślin (w glebach torfowo-murszowych może to wynosi od ok. 80 do ponad 250 kg N·ha-1).

 

 

Pozostało 90% tekstu

 

Artykuł został opublikowany w Hodowcy Bydła 5/2021. Kup to e-wydanie (9,50 zł) TUTAJ.

Czas realizacji zamówienia: do 2 dni roboczych

© 2020 Pro Agricola dom wydawniczy

Wykryto AdBlocka

 

Utrzymanie tej strony jest możliwe dzięki przychodom z reklam.
Aby móc dalej przeglądać tę stronę, prosimy o wyłączenie AdBlocka.