Strefa Drób

Zielononóżka kuropatwiana kura o zielonych nogach ciągle popularna

Marta Kosińska1, Łukasz Czerniawski1, Karolina Makowska1, Kornel Kasperek 2, Justyna Batkowska 2

1 Studenckie Koło Naukowe Biologii, Hodowli i Użytkowania Drobiu*

2 Instytut Biologicznych Podstaw Produkcji Zwierzęcej, Uniwersytet Przyrodniczy w Lublinie

 

Historia rasyZielononóżka kuropatwiana (Zk), jako najstarsza polska rasa kur, stale cieszą się dużą popularnością zarówno wśród hodowców, jak i konsumentów produktów drobiarskich. Ptaki te wyodrębniono jako rasę pod koniec XIX wieku na terenie Galicji z tzw. „kur galicyjskich”. Zostały one po raz pierwszy opisane w 1899 r. na łamach „Hodowcy drobiu” przez Bronisława Obfidowicza. Natomiast w roku 1894 r. zielononóżki pierwszy raz wystawiono na Krajowej Wystawie we Lwowie. Na początku XX wieku, w roku 1921 powołano „Koło Hodowców Kury Krajowej Zielononóżki Kuropatwianej”. W roku 1930 odbyła się rejonizacja chowu ras drobiu i przydzielono te ptaki na 70% terenu państwa. W okresie międzywojennym odbywały się konkursy nieśności, na podstawie których wykazano znaczną zmienność cech użytkowych i niską wydajność nieśną tej rasy kur. Tuż po wojnie, w latach 50 i 60 XX wieku, Zielononóżki kuropatwiane przeznaczane były na wschodnie i południowe tereny naszego kraju.  W roku 1958 zniesiono rejonizację chowu kur w Polsce, a co za tym szło również obowiązek utrzymywania kur rasy zielononóżka kuropatwiana. Hodowlę kur nieśnych ograniczono do wysokoprodukcyjnych ras zagranicznych, które wykorzystywano do tworzenia mieszańców towarowych. W konsekwencji w roku 1961 populacja zielononóżek zmalała do 11,4% pogłowia kur rasowych. Wiązało to się również z ogólnym ograniczeniem hodowli kur ras rodzimych w Polsce. Na początku lat 70. Zielononóżki stanowiły zaledwie 1-2% pogłowia kur. Poczyniono szereg działań w celu ochrony przed wyginięciem rodzimych ras drobiu. Zaczęto od opracowania parametrów genetycznych i oceny produkcyjności. Następnie zdefiniowano pojęcie stada rezerwy genetycznej i stada zachowawczego. W dalszych krokach określono minimalną liczebność chronionych populacji i ustalono system zapobiegający występowaniu dryfu genetycznego w małych populacjach. Finalnie powstał program ochrony rasy i ośrodki hodowlane, gdzie były utrzymywanie stada rezerwy materiału hodowlanego i stada zachowawcze (Wójcik 2011). Obecnie utrzymywane są dwa rody zielononóżki kuropatwianej.

 

 

Pozostało 90% tekstu

 

Artykuł został opublikowany w Hodowcy Drobiu 9/2021. Kup to e-wydanie (9,50 zł) TUTAJ.

Czas realizacji zamówienia: do 2 dni roboczych

© 2020 Pro Agricola dom wydawniczy

Wykryto AdBlocka

 

Utrzymanie tej strony jest możliwe dzięki przychodom z reklam.
Aby móc dalej przeglądać tę stronę, prosimy o wyłączenie AdBlocka.