Strefa Indyk

Aktualne wyzwania w produkcji indyków rzeźnych

Popyt na mięso drobiowe utrzymuje się od wielu lat na wysokim poziomie. Jednym z głównych filarów przemysłu drobiarskiego jest chów indyków rzeźnych (FAOSTAT 2020). Mięso indycze jest drugim najczęściej spożywanym mięsem drobiowym na świecie. W tabeli 1. przedstawiono światowych liderów w produkcji mięsa indyczego w 2019 roku, wśród których znajduje się także Polska. Średnie roczne spożycie w Unii Europejskiej mięsa indyczego wynosi 4 kg/osobę w ciągu roku, natomiast w USA – 7,3 kg/osobę/rocznie (AVEC 2019). Obawy związane z selekcją genetyczną i intensywną produkcjąKonsumenci najchętniej opowiadają się za spożyciem piersi z indyka – ze względu na łatwe i szybkie przygotowanie, walory smakowo-zapachowe oraz wartość odżywczą (Petracci i Cavani 2012, Petracci i in. 2015, Zampiga i in. 2020). Aby zaspokoić rosnący popyt na mięso z indyka, podjęto czynności w kierunku selekcji genetycznej (Havenstein i in. 2007). Osiągnięto znaczący postęp w przyrostach masy ciała ptaków – ich tempa wzrostu, lepszego wykorzystania paszy, przyrostu mięśnia piersiowego i mięśni nóg. Jednak konsekwencją mogą być problemy zdrowotne indyków (tabela 2, tabela 3) oraz obawy związane z dobrostanem. Genetycznie wyselekcjonowane indyki mają zmniejszoną wydolność krążeniowo-oddechową w porównaniu do masy mięśniowej. Co więcej, ciśnienie tętnicze krwi u indyków niepoddanych selekcji genetycznej jest prawie o połowę niższe (Norci i Montella 2003).

 

 

Pozostało 90% tekstu

 

Artykuł został opublikowany w Indyku Polskim 2/2021 (75). Kup to e-wydanie (15,00 zł) TUTAJ.

Czas realizacji zamówienia: do 2 dni roboczych

© 2020 Pro Agricola dom wydawniczy