Strefa Indyk

Biologia pleśniakowca lśniącego

Joanna Marć-Pieńkowska; UKW w Bydgoszczy

 

Pleśniakowiec lśniący (Alphitobius diaperinus Panzer), nazywany czarnym chrząszczem ściółkowym, pochodzi z krajów tropikalnych. Tam zamieszkiwał w glebie, pod korzeniami oraz pod korą drzew i w ściółce leśnej, a żywił się resztkami organicznymi pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego. Z pierwotnego miejsca występowania został wraz z paszą przetransportowany do Stanów Zjednoczonych, a później – w latach 60. XX wieku, dotarł do Europy. Jako szkodnik wtórny żeruje w spleśniałym ziarnie, a jego larwy i dorosłe osobniki można spotkać w gnijącym materiale organicznym oraz w produktach mącznych. Obecnie masowo występuje na fermach drobiu, głównie utrzymujących kurczęta brojlery i stanowi spory kłopot dla hodowców. Pleśniakowiec lubi wilgotną ściółkę, żeruje w paszy, gromadzi się w miejscach karmienia ptaków; występuje w magazynach, w których przechowywane są produkty spożywcze, a warunki tam panujące są niekoniecznie właściwe. Stanowi realne zagrożenie dla drobiu – przenosi niebezpieczne mikroorganizmy: wirusy białaczki drobiu, choroby Mareka, Salmonellę oraz paciorkowce. Warto zatem lepiej poznać jego biologię.Biologia pleśniakowca lśniącegoDorosły osobnik pleśniakowca osiąga długość od 5 do 7 mm. Występuje dymorfizm – samice są trochę bardziej masywne od samców.

 

 

Pozostało 90% tekstu

 

Artykuł został opublikowany w Indyku Polskim 2/2021 (75). Kup to e-wydanie (15,00 zł) TUTAJ.

Czas realizacji zamówienia: do 2 dni roboczych

© 2020 Pro Agricola dom wydawniczy